"கொக்கரகோ...."

பிப்ரவரி28 தொழிற்சங்கங்களின் வேலைநிறுத்தம் ஏன்?

2012-02-17T12:26:00.000-08:00

உலகின் மிகப்பெரும் பொருளாதார மேதையாக அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட மௌனச் சாமியாரின் ஆட்சியில் தற்போது கடுமையான விலைவாசி உயர்வினால் பெரும்பான்மைக்கும் அதிகமான குடிமக்களின் அடிப்படை வாழ்வாதரங்கள் கூட கேள்விக்குறியாகியுள்ளது.

உழைக்கும் வர்க்கத்தின் மீது முன் எப்போதும் இல்லாத அளவிற்கு மிகக் கடுமையான தாக்குதல்களையும் இந்த முதலாளித்துவ அடியாட்கள் தொடுத்து வருகிறார்கள். மிக நைச்சியமாய் தொழிலாளர்களின் அடிப்படை உரிமைகளையும், போராடிப் பெற்ற சலுகைகளையும் பறிக்கும் வேலைகளையே தொடர்ந்து இந்த அரசாங்கம் செய்து வருகிறது.

ஏன் இந்த அரசாங்கம் தொழலாளர்களின் உரிமைகளை பறிப்பதில் தற்போது இத்தனை வேகமாய் உள்ளது?

தொன்னூறுகளின் துவக்கத்திலேயே உலகமயமாக்கலை தமது புதிய பொருளாதார கொள்கையாக இதே காங்கரஸ் ஆட்சியாளர்கள் அறிவித்து கொண்டாலும் அவர்களால் முழுவீச்சாக பொதுத்துறை நிறுவனங்களை ஏகாதிபத்திய அரசாங்கங்களின் விருப்பத்துக்கேற்ப பன்னாட்டு பெருநிறுவனங்களிடமும் இங்குள்ள பெருமுதலாளிகளிடமும் முழுவதுமாய் ஒப்படைக்க முடியவில்லை. அதற்கிருந்த காரணிகளில் முக்கியமானதாய் இருந்தது இடதுசாரிகளின் அரசியல் ஆதிக்கமும், இந்திய தொழிற்சங்கங்களின் வலுவான கட்டமைப்பும் தான். அதனால் முதலில் அவர்களால் அந்நிய முதலீடுகளை நேரடியாக பொதுத்துறைகளில் அனுமதிக்க முடியவில்லை.

அதனால் ”தேசத்தின் வளர்ச்சி” என்னும் பெயரில் அந்நிய முதலீடுகளை தனியார் தொழிற்சாலைகள் போன்ற விஷயங்களில் கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் புகுத்தினார்கள். அங்கு வேலைக்கு அமர்த்தப்பட்ட தொழிலாளிகளுக்கு அவர்கள் அப்போது நினைத்தும் பார்த்திராத ஊதியங்களை வழங்கி அதற்கு பதிலாக அவர்களிடம் காலநேரமற்ற உழைப்பையும், அடிப்படை தொழிற்சங்க உரிமைகளையும் பறித்துக் கொண்டன அந்த பன்னாட்டு நிறுவனங்கள். அவர்களும் ”விட்டில்பூச்சி மனிதர்களாய்” ஆகிப்போனார்கள். இந்தக் காலகட்டத்தில் கணிணியின் பயன்பாடும், அது சார்ந்த தொழிற்நுட்ப வேலைகளும் அதிகமாய் உருவெடுக்க ஆரம்பித்தது. பன்னாட்டு நிறுவனங்கள் இந்திய சந்தையில் தங்கள் கடைகளை பரப்ப ஆரம்பித்தார்கள். இதனால்

இரண்டு விஷயங்கள் நடந்தேறின......

ஒன்று......

இந்த அபரிவிதமான பணப்புழக்கம் நடுத்தர வர்க்கத்திலேயே ஒரு புதிய மேல்தட்டு வர்க்கத்தை உருவாக்கியது. அதன்விளைவாக பன்னாட்டு நிறுவன வேலை மோகம் மலேரியாவைப் போல் பரவத் துவங்கியது. அதேசமயம் அரசாங்க உத்தியோங்களின் மீதான மோகம் குறையத் துவங்கி பட்டதாரி இளைஞர்கள் பன்னாட்டு நிறுவனங்களை நோக்கி படையெடுக்க ஆரம்பித்தார்கள். அதற்கு ஏதுவாக அந்நிறுவனங்களும் கல்லூரி வளாகங்களை வேலைவாய்ப்பு சந்தைகளாக மாற்றினார்கள்.

கல்வி சாலைகள் வியாபார கூடமாக மாற்றப்பட்டது. மாணவர்களும் பந்தைய குதிரைகளாக மாற்றப் பட்டார்கள். ஒழுக்கத்தையும், அறிவையும் போதிக்க வேண்டிய கல்வி அடிமைதனத்தையும், வேலைவாய்ப்புக்கான வழிமுறைகளையுமே கற்றுத் தரலாயின. இதனால் இந்த தலைமுறையே ”கார்பரேட் அடிமைகளாக” உருவெடுத்து போனார்கள்.

இரண்டு.....

இந்தக்காலகட்டத்தில் பொதுத்துறை நிறுவனங்களில் பணிநியமனங்களும் வெகுவாக குறைக்கப் பட்டன. அல்லது முற்றிலுமாய் நிறுத்தி வைக்க பட்டது. ஆனால் வேலைபளுவோ பல நூறு மடங்குகளாக அதிகரிக்க துவங்கின. இந்த பணிச்சுமையின் காரணமாக அரசு மற்றும் பொதுத்துறை ஊழியர்களின் பணிச்சுமை கூடிப்போனது.

அதிகரித்து போன பணிச்சுமையை எதிர்கொள்ள ஆங்காங்கே தற்காலிகப் பணியாளர்கள் தினக்கூலிகளாக நியமிக்க படலாயினர். அப்படி தற்காலிகமாய் நியமிக்கப்பட்ட தொழிலாளிகளுக்கு நிரந்தர ஊழியர்களுக்கு நிகரான எந்தவொரு உரிமையையும் வழங்கப்படவில்லை. ஆக இங்கும் தொழிசங்க அரணில்லா “நவீன கொத்தடிமைகள்” உருவாகத்துவங்கினார்கள்.

அதேசமயம் பொதுமக்கள் மத்தியிலும் பொதுத்துறை நிறுவனங்கள் அனைத்தும் தனியார்மயமாக்கப் படுவதே இதெற்கெல்லாம் ஒரே தீர்வாகவும் பேசப் பட வைக்கப்பட்டது. அதாவது பெரும்பான்மை சமூகத்தை தனியார்மயத்தை நோக்கி பண்படுத்தும் வேலைகள் நடந்தேற துவங்கின.

இந்தச் சூழலில் நான்கைந்து ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் துவங்கிய முதலாளித்துவ நாடுகளின் பொருளாதார வீழ்ச்சி பல பன்னாட்டு நிறுவனங்களையும் ஏகாதிபத்திய நாடுகளையும் மிகப்பெரும் சிதைவுக்குள்ளாக்கியது. இந்த வீழ்ச்சியில் உலகின் மிகப்பெரும் நிறுவனங்கள் எல்லாம் மண்ணைக் கவ்வியபோது. இந்திய பொதுத்துறை நிறுவனங்கள் மட்டும் சின்னஞ்சிறு சேதாரம் கூட இல்லாமல் கம்பீரமாக நிலைத்து நின்றது. (இதற்கும் இந்திய தொழிற்சங்கங்களின் வலுவான கட்டமைப்பே காரணம்.). இதனால் பன்னாட்டு நிறுவன மோகம் பிடித்து இருந்தவர்கள் எல்லாம் மொத்த மொத்தமாய் பொதுத்துறைகளை நோக்கி படையெடுக்க துவங்கியுள்ளார்கள்.

முதலாளித்துவ அடியாட்களோ தற்போது இலாபகரமாய் இயங்கி வரும் பொதுத்துறைகளை பெருமுதலாளிகளுக்கும், அந்நிய நேரடி முதலீடு என்ற பெயரில் மீண்டும் பன்னாட்டு நிறுவனங்களுக்கும் தாரைவார்க்க முடிவு செய்துள்ளது. அப்படி தனியார்மய படுத்தப் படும் போது தொழிற்சங்க இடையூறுகள் இல்லாமல் பார்த்துக் கொள்ளவே தற்போது தொழிலாளர்களின் உரிமைகளை பறிக்கும் வேலைகளில் தீவிரமாய் இறங்கி உள்ளது.

இதை எதிர்தே வருகிற பிப்ரவரி 28ஆம் தேதி மத்திய தொழிற்சங்க கூட்டமைப்பு ஒரு நாள் அடையாள வேலை நிறுத்தத்தை அறிவித்துள்ளது. விலைவாசி உயர்வை கண்டித்தும், தொழிலாளர் உரிமைகளுக்காகவும் நடத்தப்படும் இவ்வேலை நிறுத்தம் வெல்லட்டும்!!!!!

விழிப்பாய் தமிழா......

2011-12-07T11:16:00.000-08:00

எனக்கு வியப்பாக இருக்கிறது…….!!! எங்கிருந்தோ புற்றீசல்களைப் போல விவசாய குடிகளின் இன்னல் போக்க துடிக்கும் இரட்சகர்களாக மாறிப்போயிருக்கிறார்கள் இங்கிருக்கும் விசிலடிச்சான் குஞ்சுகளும், ’வாழ்க-ஒழிக’ குரலெழுப்பிகளும். ஊடகங்களின் சமீபத்திய பொம்பலாட்டதுக்கு இரையாகிக் கொண்டிருப்பது தமிழக-கேரள எல்லையோர அப்பாவிகள்.

முல்லைப் பெரியாறு அணையின் நீர் தேக்க அளவில் இரு மாநில அரசுகளிடத்தே இருவேறு கருத்தாக்கம் எழுந்தவுடனே அதை “முல்லை பெரியாறு விவகாரம்” என விஷயத்தை விகாரப் படுத்தியது ஊடகங்கள் தான். தற்போது விவகாரமாகிப் போன விஷயத்தை செய்தியாக்கி கொண்டிருப்பவர்களும் அவர்கள் தான்.

இனி பரபரப்பான விற்பனையில் தமிழக கேரள மக்களின் உறவும்,சர்சைகளும் இருக்கும். நாம் இந்த தொடர் அரசியலை புரிந்து கொள்ளவில்லையெனில் வழக்கம் போல் விழியிருந்து குருடராய் வீழ்வதை தவிர வேறு வழியில்லை……

1979ல் கேரள அரசுக்கு அணையின் பாதுகாப்பு நிலை குறித்து எழுந்த ஐயத்தின் விளைவாக அப்போது 152 அடியில் சேகரிக்கப் பட்டு வந்த நீரின் அளவை 136அடியாக குறைத்தது. அப்போதைய தமிழக அரசு கேரள அரசின் ஐயத்தை போக்கும் பொருட்டு அணையை பலப்படுத்த சில நடவடிக்கைகளை செய்து நீரின் அளவை உயர்த்த கோரியது. ஆனால் கேரள அரசு நீர்மட்டத்தை உயர்த்தவில்லை.

இருமாநில அரசுகளும் தத்தம் கருத்துகளில் உறுதியாக இருந்தபடியால் விஷயம் உச்சநீதி மன்றத்தில் வழக்கானது. உச்ச நீதி மன்றம் வல்லுனர் குழுவை அனுப்பி அணையை ஆராய்ந்து 142 அடி வரை உயர்த்த உத்தரவிட்டது. ஆனால் கேரள அரசு இந்த உத்தரவை ஏற்கவில்லை.

அதேசமயம் கேரள அரசு தமிழகத்திற்கு தண்ணீர் தரவும் மறுக்கவில்லை. கேரள அரசின் நிலைபாடானது முல்லை பெரியாறு அணைக்கு மாற்றாக புதிய அணையை கட்டி முடித்து அதன் பின்னர் நீர் தேக்க அளவை உயர்த்தி கொடுக்கலாம் என்பதாகவே உள்ளது.

ஆனால் தமிழகத்தின் நிலைபாடு…. முல்லை பெரியாறு அணையே வலுவாக உள்ள போது ஏன் நீர் தேக்க அளவை உயர்த்த புதிய அணை கட்ட வேண்டும்? என்பதே.

ஒரே தேசத்தை சார்ந்த இருமாநில அரசுகளுக்கு இடையேயான கருத்து மாற்றத்தை இருவேறு தேசிய இனத்துக்கு இடையேயான பிரச்சனையாக உருமாறியது எப்போது?

எவர் ஊதினாலும் வீங்கவும்….. எவர் உதைத்தாலும் பறக்கவும் நாம் என்ன வெறும் காற்றடைத்த பலூனா?

நம்மிடையே உள்ள மிகப்பெரும் பலவீனம் எந்தவொரு பிரச்சனையையும் நாம் உணர்வுபூர்வமாகவே அணுகுவது தான். சக உயிர்களிடத்தே….. மனிதன் தன்னை உயர்திணையாக மாற்றிக் கொள்ள உதவியது அவனது பகுத்து ஆராயும் அறிவு தான். ஆனால் ஏனோ இது போன்ற நேரங்களில் நாம் எதையும் பகுத்து ஆராய்வதில்லை.

நிஜமாகவே விவசாயத்தின் மீதும் விவசாயிகள் மீதும் நமக்கு இத்துணை பற்று இருப்பது உண்மையானால் முல்லை பெரியாறு அல்ல நாம் கையில் எடுக்க வேண்டிய முதல் பிரச்சனை.

இனம்,மொழி பேதங்களற்று தம் உயிரையும், இளமையையும், நல்வாழ்க்கையையும் இழந்து நமக்காக நம் முந்தைய தலைமுறையினர் போராடிப் பெற்ற ஜனநாயக அரசியலை இன்று தம் சுயநலத்திற்காகவும், பதவிக்காகவும் பெருமுதலாளிகளிடத்தே அடகு வைத்துவிட்டு விவசாயிகளிடமிருந்து “பொருளாதார மண்டலங்கள்” என்னும் பெயரில் நிலத்தை பறிக்கும் கயவர்களை நோக்கி அல்லவா நாம் முதலில் பாய்ந்திருக்க வேண்டும்?

ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்னே….. தமிழகத்தில் அப்போது மன்னராட்சியாக இருந்த போதும் கூட தம் குடிகளுக்காக அவர்கள் கட்டிய நீர் தேக்கங்களும், நீர் நிலைகளுமான கணக்கற்ற கண்மாய்களும், குளங்களும் கடும் வறட்சியிலும், கோடையிலும் தமிழனின் தாகம் தீர்த்து வந்ததே அவைகள் மக்களாட்சியாக மாறிப் போனபின் அதுவும் குறிப்பாக புதிய பொருளாதார கொள்கையை நாம் கடைபிடிக்க துவங்கியதும் அனைத்தும் பட்டா நிலங்களாக மாறிப்போனதே அப்போது எங்கே போயிருந்தது இந்த ரௌத்திரம்?

மலட்டு விதைகளையும், இரசாயனமிக்க உரத்தையும் விற்பனை செய்வதே பசுமை புரட்சியாக அறிவித்து விவசாய குடிகளை ஏமாற்றி அவர்களை கடனாளிகளாக்கி….. மண்ணை மலடாக்கி…. உணவை விஷமாக்கி நம் கண்களை விற்று சித்திரம் வாங்கச் செய்த போதல்லவா நாம் கிளர்ந்து எழுந்திருக்க வேண்டும்?

விஷத்திற்கு கூட இங்கு காப்பிரைட் உரிமை உண்டு. ஆனால் தான் விளைவித்த பொருளுக்கு விலை வைக்க முடியாமல் தவிக்கும் விவசாயிகளை சுரண்டுப் பிழைக்கும் அட்டைப் பூச்சிகளுக்கு எதிராகவல்லவா நாம் கோஷம் எழுப்பியிருக்க வேண்டும்?

ஆனால் இதுவெல்லாம் நமக்கு பிரச்சனையாகவும் தெரியாது…….நாம் நம்மை தமிழனாகவும் உணர்வதில்லை. ஆனால் அதுவே நம் அண்டை மாநிலத்தானோடு ஒரு பிரச்சனையென்றால் உடனே நாம் தமிழனாகி விடுவோம்.

கொம்வு சீவப்பட்ட காளைகளாக கூட்டத்தில் பாய்வதில் தானே அத்துணை பெருமை நமக்கு. மறந்துவிட வேண்டாம்….. காளைகளின் வீரம் எத்தகையதாயினும் ஒருபோதும் காளைக்கு அது பயன் தரா மாறாக அது மேய்பானின் அடிமையே!!!

அஜீ(ரணம்)

2011-10-10T10:34:00.000-07:00

தன் வயிற்றைக் காயவைத்து......

தன் காலை சேற்றில் வைத்து......

என் தட்டில் சோற்றை வைத்தவன்

தற்கொலை செய்து கொண்டான்!!!!!

என்னும் செய்தியை

தொலைக்காட்சியில் பார்த்தபடியே

நான் சோற்றை

சுவைத்துக் கொண்டிருந்தேன் - நேற்று

என்பது ஞாபகம் வந்து

தொலைத்தது - இன்று

மருத்துவர் என்னை பரிசோதித்தபடியே

“எல்லாம் அஜீரணக்

கோளாரால் வந்தது....”என்று

சொல்லி மருந்து கொடுத்தபோது.

பிடுங்கப்பட்ட சுதந்திரம்……

2011-09-21T13:30:00.000-07:00

குழந்தை பல்பத்தை தன்

எச்சிலால் குளிப்பாட்டிக் கொண்டிருந்தது

நான் கோபமாக பல்பத்தை அதனிடமிருந்து

பிடுங்கி எறிந்தேன்

குழந்தை அழ ஆரம்பித்தது……..

நான் ஏதேதோ சமாதானம்

சொல்லிப் பார்த்தேன் ஆனால்

அது தன் அழுகையை நிறுத்துவதாயில்லை

வேறு வழியின்றி மீண்டும்

பல்பத்தை அதன் கையில் கொடுத்தேன்

இப்போது……..

பல்பத்தை வாங்கிய குழந்தை அதை

தரையில் வீசியெறிந்தது

அப்போது தான் எனக்கு உரைத்தது

நான் அதனிடமிருந்து பிடுங்கியது

பல்பத்தை அல்ல……..

அதன் சுதந்திரத்தை என்று!!!!!!

ஐரோம் ஷர்மிளா ஒரு போராளியின் காதல்...

2011-09-15T12:22:00.000-07:00

இளவயதின் சலனங்களோ

மயக்கப் பொழுதுகளோ

உயிரியலின் இயல்பான தூண்டுதல்களோ கூட

மறுத்துக் கொண்ட வாழ்வு உனது

பேருந்துக்குக் காத்திருந்த

அப்பாவி மனிதர்களை

இராணுவ துப்பாக்கிச் சனியன்கள்

பலிவாங்கிப் பழி தீர்த்துக் கொண்ட நாளொன்றில்

பத்தாண்டுகளுக்குமுன் தொடங்கியது உனது போராட்டத் தவம்.

உனது நாக்குக்குப் பதில் சொல்ல முடியாத அரசு

மூக்கு வழியாக உணவளித்து

உனது பட்டினிப் போரை எதிர்கொண்டு தவிக்கிறது

சிறப்பு ஆள்தூக்கி இராணுவச் சட்டத்தை

உரித்தெறிய மறுபபோர்முன் நீயும்

உடைத்தெறிய மறுக்கிறாய் உனது தவத்தை

'அன்னா' விரதத்தின் பக்கமிருந்து நகர மறுத்த

ஊடக வலைப்பின்னல்கள்

உனது உண்ணாவிரதத்தைச் சொல்வதே இல்லை மக்களிடம்

"அமைதியின் நறுமணத்தில்" ***

கவிதைகளால் பேசியிருந்தாய்

உனது திட சித்தத்தை..

வாய் திறந்திருக்கிறாய் போராளியே

முதன்முறை உனது காதலைப் பற்றி

இனியேனும்

என் வழியே என் வாழ்வை நடத்தவிடு என்னும்

உனது குரலில் யாசகமில்லை

சிறப்புச் சட்டத்தை நீக்கவேண்டுமெனும்

நிபந்தனையின் மீது தான் நிற்கிறது

உனது காதல் தூரிகை

வெட்கமற்ற ஆட்சியாளர்கள் விளங்கிக் கொள்ளட்டும்

போராளிகளுக்கும் காதல் உண்டென்பதை

அவர்களது முதல் காதல்

போராட்டக் கோரிக்கைகள் என்பதை -

அமைதி வாழ்க்கைக்கான வாசலை அடைத்திருக்கும்

இரும்புக் கதவுகள் உடைபடுமுன்

திறப்பது நல்லது என்பதை!

எஸ் வி வேணுகோபாலன்

*** (அமைதியின் நறுமணம்: ஐரோம் சர்மிளா அவர்களின் கவிதை தொகுப்பு. தமிழிலும் மொழிபெயர்க்கப்பட்டிருக்கிறது)

இந்தியாவைச் சார்ந்த பிரிட்டிஷ் குடிமகன் ஒருவரைத் தாம் காதலிப்பதாகவும், சிறப்பு இராணுவச் சட்டம் எடுக்கப்பட்டுவிடுமானால் தாம் அவரை மணந்து இயல்பான வாழ்க்கைக்குத் திரும்ப விரும்புவதாகவும் ஐரோம் சர்மிளா அண்மையில் பத்திரிகையாளர் ஒருவரிடம் சொல்லியிருப்பதாக செய்தி வந்திருக்கிறது.

அம்பேத்கர் பார்ட்டி

2011-09-02T10:44:00.000-07:00

ஏப்ரல் 14ம் நாளாகிய இன்றிரவு மகாராஷ்டிர மாநிலத்தின் சேரிப்பகுதிகளில் ஒரு பார்ட்டி - கொண்டாட்டம் நடத்த இருக்கிறோம் நாங்கள். ஒரு பெரிய களியாட்டத்தில் என்னவெல்லாம் இருக்கும் என்று நீங்கள் கற்பனை செய்ய முடியுமோ அவை அத்தனையும் எங்கள் கொண்டாட்டத்தில் உண்டு. குத்துப் பாட்டுக்கள் முதற்கொண்டு லாவணிப் பாடல்களை வரை ரீ-மிக்சிங் செய்து இடையே இடையே ஆங்கில வரிகளையும் ஓடவிட்டு ஆடிக் கொண்டும் பாடிக் கொண்டும் எங்கள் கலைஞர்கள் போடும் அட்டகாச நடன மெட்டுக்கள் கருத்த பெரிய ஒலிப் பெருக்கிகளிலிருந்து தெருக்களையே அதிரடித்துக் கொண்டிருக்கும்.

எங்கள் பெண்கள் தமது உதடுகளைச் சிவப்பாக்கிக் கொண்டும், முகங்களில் பவுடர் அப்பிக் கொண்டும், கூந்தலில் மலர்களை அள்ளிச் சூடிக் கொண்டும் டிரங்க் பெட்டிகளிலிருந்து தேடி எடுத்த இருப்பதிலேயே உயர்ந்த ஆடைகளை அணிந்த வண்ணம் தோன்றுவார்கள். உங்கள் கண்களுக்கு அவர்கள் மிக மட்டமாகத் தோன்றினால், நீங்கள் சரியாய்த் தான் கவனித்திருக்கிறீர்கள் என்று பொருள். கழித்துக் கட்டப்பட்ட, குறைபாடுகள் உள்ள துணிமணிகளைத் தள்ளுபடி விலையில் விற்கும் மலிவு விலைக் கடைகளில் இருந்து தான் இந்த அலங்காரப் பொருள்களையும், ஆடை வகைகளையும் அவர்கள் வாங்கி வைத்திருக்கின்றனர். இந்தத் திருநாளில் அணிவதற்கென்றே எத்தனையோ நாட்கள் தமது ஆசைகளை அடக்கிக் கொண்டு தொடாமல் பத்திரப்படுத்தி வைத்துக் காத்திருந்தனர்.

எங்கள் குழந்தைகளுக்கோ இதைவிடவும் மட்டமான ஃபிரில் வைத்த செயற்கை இழை ஆடைகளை அணிவித்திருக்கின்றனர். கருத்த அவர்களின் முகங்களில் முகப் பூச்சு பளிச்சென்று எடுப்பாய்த் தெரிகிறது. எங்கள் ஆடவர்களோ, மூச்சில் தெறிக்கும் மட்ட ரக சாராயத்தின் நெடியோடு எப்போது எல்லாம் மறந்து வெறித்தனமாக ஓர் ஆட்டம் போடலாம் என்று துடித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். முரட்டுத் தனமிக்க எங்கள் இளவட்டங்களோ எந்தக் காலத்திலும் ஒழுங்காக நடந்து கொண்டதாக சரித்திரமில்லை. இன்றைக்கோ எல்லா எச்சரிக்கைகளையும் காற்றில் பறக்கவிட்டு, குமரிப் பெண்கள் ஒதுங்கி நின்று வெட்கத்தோடு தங்களைப் பார்த்து நமுட்டுச் சிரிப்பு சிரிப்பதைக் கவனித்தபடி கோமாளிகள் போல் குதியாட்டம் போட்டுக் கொண்டிருக்கின்றனர்.

பெரும்பாலான எங்கள் வீடுகளில் மாட்டுக் கறி வெந்து கொண்டிருக்கும்; ஆட்டுக் கறியை விடவும், கோழிக் கறியை விடவும் அதுதான் மிகவும் விலை மலிவு என்பதால் உங்களது மத உணர்வுகள் குறித்தெல்லாம் நாங்கள் கவலைப் பட்டுக் கொண்டிருக்க முடியாது. எங்களது இந்தக் கொண்டாட்டத்தின் எல்லா அம்சங்களும் மலிவு விலையில் திரட்டப்பட்டதாக நீங்கள் கவனித்தால், அப்படியே கோடி டாலர் மதிக்கத் தக்க இன்றைய எங்களது முக மலர்ச்சியையும் நினைவில் சேமித்து வைத்துக் கொள்ளுங்கள்.

அப்படி என்னதான் இன்று விசேஷம் என்கிறீர்களா? ஏப்ரல் 14 : இன்றைக்கு பாபாசாகேப் டாக்டர் அம்பேத்கர் அவர்களது பிறந்த நாளைக் கொண்டாடிக் கொண்டிருக்கிறோம் நங்கள்.

எனக்குத் தெரியும், எங்களையும், எங்களது செயல்கள் ஒவ்வொன்றையும் நீங்கள் வெறுப்பது. ஆனால், இந்த நாள் எங்களது நாள். எங்களை நீங்கள் சகித்துக் கொண்டுதான் ஆகவேண்டும். சகித்துக் கொண்டால் தான் என்ன என்று கேட்கிறேன்...கால காலமாக நீங்கள் செய்து கொண்டிருப்பதையும் , ஒவ்வொரு நாளும் நீங்கள் செய்து கொண்டிருக்கும் எல்லாவற்றையும் நாங்கள் பொறுத்துத் தானே வருகிறோம். எனவே அப்படி ஒரு மாதிரி எங்களைப் பார்ப்பதை இன்றைக்காவது கை விடுங்கள்.

எங்கள் சேரிகளின் வழியே நடக்க நேரும்போது துர்நாற்றம் தாளாமல் உங்கள் அழகு மூக்குகளைப் பொத்திக் கொள்கிறீர்களே, உங்களது சுத்தமான வீடுகளிலிருந்து நீங்கள் வெளியேற்றும் மலத்தைச் சுமந்து ஓடும் சாக்கடைகளின் அருகே நாங்கள் குடியிருப்பதால் தான் எங்கள் குடியிருப்புகளில் இத்தனை துர்நாற்றம் வீசுகிறது என்று எப்போதாவது உங்களுக்கு உறைத்ததுண்டா ? நாகரீகம் என்று நீங்கள் வரையறை செய்திருக்கும் எல்லாக் கட்டு திட்டங்களையும் உடைத்தெறிந்து, சுதந்திரமாக ஆடிக் கொண்டிருக்கிறோம், இன்றைய இரவில். நாகரீகம் பற்றிய உங்களது கோட்பாடுகள் போலித்தனமானவை என்று எங்களுக்குத் தெரியும்; உங்கள் இல்லங்களில் மவுனமாக வேலை பார்த்தபடி உங்களது எல்லா அசுத்தங்களையும் கவனிப்பவர்கள் நாங்கள் என்பதை நினைவில் கொள்ளுங்கள்.

இன்றைய இரவில் நாங்கள் ஆடுகிறோம், எங்களையும் மனிதப் பிறவிகள் என்று எங்களுக்கு உணர்த்திய ஒரு மனிதனின் பிறந்த நாள் இன்று என்பதால்! அவர் வெறுமனே உங்களது குற்ற உணர்ச்சிகளை வருடிக் கொடுத்து இதம் செய்வதற்காக ஒன்றும் எங்களுக்கு வேறு பெயர் சூட்டவில்லை. நாங்களும் மனிதர்கள், எங்களுக்கும் கனவு காணவும், மகிழ்ச்சியாக வாழவும் உரிமை உண்டு என்று சொல்லிக் கொடுத்தார் அவர்.

எங்களுக்குத் தெரியும் உங்களுக்கு நாங்கள் அழுக்கானவர்களாகவும், அவலட்சணமானவர்களாகவும் அறியாமையில் உழல்பவர்களாகவும், இழிவானவர்களாகவும் காட்சி அளிப்பது. ஏன் அப்படி தோன்றுகிறது என்று அவர் எங்களை உணரச் செய்தார். எமது உடைகளையும், தண்ணீரையும் நீங்கள் பறித்துக் கொண்டுவிட்டதால் நாங்கள் அழுக்காக இருக்கிறோம். எமது உணவுகளைப் பறித்துக் கொண்டு அழகிப் போனவற்றைத் தின்னுமாறு நீங்கள் செய்துவிட்டதால் நாங்கள் அவலட்சணமாகவும், வளர்ச்சி குன்றியவர்களாகவும் ஆகிப் போனோம். எங்களுக்குத் தெரியாத மொழிகளிலேயே நீங்கள் எழுதிக் கொண்டிருப்பதாலும், எங்களைக் கல்வி கற்க நீங்கள் அனுமதிக்க மறுப்பதாலும் நாங்கள் அறியாமையில் வீழ்ந்தோம். அடிமைகள் வேறெப்படி இருக்க முடியும், நாங்கள் இழிவாய் தான் காட்சி அளிக்கிறோம்.

அம்பேத்கர் எங்களுக்குக் கற்பிக்கத் தொடங்கியபிறகு, நாங்கள் இனி அழுக்காகவும், அவலட்சணமாகவும், அறியாதவர்களாகவும், இழிவாகவும் தோற்றமளிப்பதை முடிவுக்கு கொண்டு வர வழிவகைகளைச் சிந்திக்கத் தொடங்கினோம். இருந்த போதிலும், இன்னும் எங்களில் பெரும்பாலானோர் அப்படியே தான் இருக்கின்றனர் - அதற்குக் காரணம் இந்தக் கொடுமைகளை நீங்கள் சில நூற்றாண்டுகளாகச் சுமத்தி வந்திருக்கிறீர்கள். இப்போதும் கூட எங்களைத் தடுத்து நிறுத்தவும், ஏன், எங்களில் சிலரை விலை கொடுத்தே வாங்கவும் கூட உங்களுக்குள்ள அத்தனை செல்வாக்கையும் நீங்கள் பயன்படுத்துவீர்கள்.

எங்களுக்குத் தெரியத் தான் செய்கிறது - நாங்கள் நட்ட நடு வீதியில் நடனம் ஆடி வருகிறோம். உங்கள் கார் போக்குவரத்து நெரிசலில் சிக்கிக் கொண்டிருக்கிறது. ஏதோ சாலையே உங்களுக்குத் தான் பட்டா போட்டுக் கொடுத்திருப்பது மாதிரி இரைச்சல் எழுப்பாதீர்கள்! சாலை முழுவதும் ஓட்டு மொத்தமாக உங்களுக்கே சொந்தம் போல உங்களுக்குத் தோன்றக் காரணம் என்ன? எப்படி அப்படி இருக்க முடியும்? கண்ணாடியால் அரவணைக்கப்பட்ட பெரிய கட்டிடங்களில் இருந்து உங்கள் வீட்டை நோக்கி வண்டியில் போய்க் கொண்டிருப்பதாலா ?

என்றைக்காவது ஒரு நாள் சுற்றிலும் ஒரு நோட்டம் விடுங்கள். நீங்கள் இயக்கும் ஒவ்வொரு காருக்காகவும், பல பேர் சாலையோரம் நடந்து செல்ல வேண்டியிருக்கிறது. அல்லது, பேருந்துகளில் எங்களைத் திணித்துக் கொள்ளவோ, ஆட்டோவில் பகிர்ந்து கொண்டோ பயணம் செய்யவேண்டியிருக்கிறது. சொல்லப் போனால், உங்கள் கார் வழுக்கிச் செல்ல வசதியான சாலையை அமைக்கத் தோண்டிக் கொண்டிருத்த போதும், எங்கள் தோலைப் போலவே கருத்த தார் மொண்டு எடுத்துப் பூசிக் கொண்டிருந்த போதும் சூரிய வெப்பத்திலும், நள்ளிரவைக் கடந்த நேரத்திலும் இந்த நாட்டில் எல்லாமே மோசம் என்று உங்களது மேற்கத்திய பாணி இழிவுப் பேச்சுக்களைக் கேட்டபடி உழைத்தது நாங்கள் தான்.

இந்தச் சாலை உங்களுக்குச் சொந்தமானதா இல்லையா என்பது அற்ப விஷயம். நாங்கள் இந்தச் சாலைக்குச் சொந்தக்காரர்கள் எனதே பெரிய உண்மை! எங்களில் எத்தனை பேர் இந்தச் சாலைகளிலேயே பிறந்தவர்கள் என்பது தெரியுமா உங்களுக்கு? இங்கேயே பிறந்து, உண்டு, உறங்கி, குடும்பம் நடத்திப், பிள்ளைகளைப் பெற்று எங்கள் வாழ்வு மொத்தத்தையும் இங்கேயே வாழ்ந்து முடிப்பவர்கள் எத்தனை பேர் என்பதாவது தெரியுமா முதலில்? அப்படி இருக்க, உங்களுக்கு இங்கே வழி விட வேண்டும் என்று உரிமை பாராட்டிக் கொண்டிருக்கிறீர்கள் நீங்கள்!

நீங்கள் என்ன நினைத்துக் கொண்டாலும் சரி, போதை ஏறியபடி கன்னா பின்னா என்று நாங்கள் இன்று ஆட்டம் போடவே செய்வோம். உங்களது செல்லப் பிள்ளைகள் குடித்துக் கும்மாளம் போடும் இடங்களுக்குள் நாங்கள் எந்த நாளும் நுழைய முடியாது, விடுவார்களா? நீங்கள் டிப்ஸ் என்று செலவழிக்கும் பணத்தின் அளவில் எங்களது ஒரு முழு நாளுக்கான உணவையும் நாங்கள் முடித்துக் கொள்வோம். அப்படியே உங்களது வாரிசுகள் தங்களது கட்டிழந்து குதியாட்டம் போடும் இடங்களுக்குள் நாங்கள் எதற்காக அனுமதிக்கப் படுவோம் என்றால், அதற்கு ஒரு காரணம் தான் இருக்க முடியும். கழிப்பறைகளைச் சுத்தம் செய்யக் காத்திருக்கத் தான்.

எனவே இன்றைய எங்கள் ஆட்டம் சாலையில் தான். இன்னொன்றும் யோசித்துப் பாருங்கள், சாலையில் குடித்துவிட்டு நாங்கள் ஆட்டம் போடும் போது, உங்கள் கார் செல்லும் பாதையைக் கொஞ்சம் மறிக்க மட்டுமே செய்கிறோம். ஆனால், நீங்கள் குடித்துக் கும்மாளம் போட்டபடி கார்களில் பவனி வரும்போது, வெறித் தனமாக உங்கள் கார்களை எங்கள் மீது ஏற்றிச் சாலையோரம் நசுக்கித் தள்ளிவிட்டுப் போகிறீர்கள். குடித்திருக்கும்போது நம்மில் யார் அதிகம் ஆபத்தானவர்கள் என்பது பற்றிய புரிதலை முதலில் ஏற்படுத்திக் கொள்வோம்.

என்னதான் நாளை மீண்டும் -நீங்கள் கொடுக்கும் குறைந்த கூலிக்காக உங்களது வசைச் சொற்கள்-இழி சொற்கள் எல்லாம் கேட்டுக் கொண்டும், உலகமே உங்கள் தோள்களில் என்பது போல் பாவித்துக் கொண்டு நீங்கள் நடந்து கொள்வதை சகித்துக் கொண்டும் - உங்களுக்காக உழைக்க வந்து நிற்போம் என்றாலும், இந்த இரவில் எங்கள் கொண்டாட்டத்தை நடத்துகிறோம். உங்களுக்கு இரண்டு வாய்ப்புகள் இருக்கின்றன. ஒன்று, உங்களது வாகனங்களில் அமர்ந்தபடி எங்களைச் சபித்துக் கொண்டிருங்கள். அல்லது, பேசாமல் எங்கள் களியாட்டத்தில் நீங்களும் கலந்து விடுங்கள்.

கட்டுரையாளர் சித்தார்த்திய ஸ்வபன் ராய் அவர்களின் மின்னஞ்சல்: siddharthyaroy@gmail.com

நன்றி: தி ஹிண்டு: ஏப்ரல் 24, 2011

தமிழில்: எஸ் வி வேணுகோபாலன்

உரிஞ்சப்படும் உவரி……

2011-08-01T20:01:00.000-07:00

கடந்த இரு தினங்களுக்கு முன்னால் நண்பர்களுடன் உவரி சென்றிருந்தேன். நான்கு வருடங்களுக்கு பின் மீண்டும் செல்வதால் நாங்கள் மிகுந்த உற்சாகத்துடன் பழைய நினைவுகளை அசைபோட்டபடி சென்றோம். ஊருக்குள் நுழைகையிலேயே எங்களுக்கு வழி மறுத்தபடி ஒரு மணல் லாரி தன் பெருத்த சரீரம் குலங்க குலங்க முன்னால் சென்று கொண்டிருந்தது. அது மண்ணை எங்கள் மீது வாரி இறைத்தபடியே எங்களை ஊருக்குள் அழைத்து சென்றது.

தாயை பிரிந்த கன்றினைப் போல் காரை விட்டு இறங்கியதும் நேரே கடலை நோக்கி விரைந்தோம். அங்கே எங்கள் கடலன்னை மடி அறுக்கப்பட்டு இரத்தச்சகதியாய் ஓலமிட்டு கொண்டிருந்தாள். தலைமுறை தலைமுறையாய் எங்களை சீராட்டி தாலாட்டி வளர்த்து வரும் எங்கள் கடலன்னையின் அவல நிலையை கண்ட போது நாங்கள் நிலைகுலைந்து போனோம். பணவெறி பிடித்த ஓநாய்களின் கோரப்பசியால் பலலட்சம் வருடங்களாக கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் தன் ஓயாத பயணத்தின் மூலமாக அவள் சேர்த்து வைத்திருந்த வளமான மண்ணையும் இழந்து கரைகளும் துண்டிக்கப்பட்டு சிவந்திருந்தாள்.

இந்தப் படங்கள் நான்கு வருடங்களுக்கு முன் அதாவது 08/08/2008 அன்று எடுத்தது. இப்படி இருந்த இடம் தான் இப்போது……….

இப்படி இருக்கிறது.....

உவரியின் புகழ்பெற்ற ”செல்வமாதா” கோயிலின் நான்கு வருடங்களுக்கு முந்தைய புகைப்படம் இது. இதில் என் நண்பர்கள் உற்சாகமாக ஆடிக்கொண்டிருக்கும் தார்ச்சாலையின் இன்றைய நிலை…….

ஆம்! அந்த தார்ச்சாலைதான் இப்படி அரிக்கப்பட்டு கடல் மேலும் ஊருக்குள் வந்துள்ளது. செல்வமாதா கோயிலில் இருந்து அந்தோணியார் கோயிலுக்கு முன்பு கடற்கரையோரமாக நடந்தே சென்று விடலாம் ஆனால் இன்றோ……..

இது தான் நிலை. கரைகள் ஒடுக்கப்பட்டு…… வீடுகள் அரிக்கப்பட்டு மிதப்பதற்கு தயாரான நிலையில் உவரி!!!!! மண்ணை சுரண்டுபவர்களுக்கு மனிதர்களைப் பற்றி என்ன கவலை? அவர்களது கண்ணெல்லாம் மண்ணாய் போய்விட்டது.

தான் வலைவீசும் கடல் பகுதியில் பக்கத்து ஊர்க்காரன் வலைவிரிதாலே தலையறுக்க துணியும் கடலோடிகளும் இன்று சுரனை அற்றுப் போய் பெற்ற அன்னைக்கும் மேலான கடலன்னையையே மாற்றானுக்கு காவு கொடுக்க துணிந்து விட்ட பேடித்தனத்தை நினைத்து வெட்கி தலைகுனிவதா? அல்லது தாங்கள் சுரண்டப்படுவதையே உணரமுடியமால் சுயசிந்தனை அற்றுப் போய் பாமரராய் வாழும் என்மக்களின் இழிநிலையை எண்ணி வருந்துவதா? என்றே புரியவில்லை.

கடலறுத்து எடுக்கப்பட்ட மண்ணிற்கு வேலியிட்டு காவல் காக்கும் வல்லூறுகள்.

தம் பிள்ளைகள் தத்தளிப்பதை கண்டு இரத்தம் சொறியும் கடல் அன்னை. இத்தனை கொடுமைகளையும் சுரண்டல்களையும் அந்த அரசாங்கத்தோடு சேர்ந்து மௌனமாய் வேடிக்கை பார்த்து கொண்டிருக்கிறார்கள் உவரி காவல் தெய்வமான அந்தோனியாரும், கடலாடிகளின் தாயுமான செல்வமாதவும்!!!!!!!!!

இருக்கிறதா சமூகம் இன்னும்?

2011-07-09T11:09:00.000-07:00

புத்தகப் பையைக் களவாடிக் கொண்டு

யார் எடுத்துச் சுமத்தியது

உன் தோள்களில் அந்த மண்வெட்டியை ?

கழுத்து சுற்றிப் புரளும் அந்தக் கைத்துண்டு

வேலையிடத்தின் ஐ டி அட்டையா?

காய்ப்பேறத் தயாராகும்

அந்தப் பிஞ்சுக் கரங்களில்

சேகரிக்கப் போவது

அடுத்த தலைமுறைக்கான வறுமையையா...

ஆர்வமோ, அச்சமோ, ஏக்கமோ

இன்னதென்று அறியமாட்டாதபடி

அப்பாவியாகவே உற்றுப் பார்க்கும்

அந்த ஒரு ஜோடி கண்கள்

இன்னும் கொல்லவில்லையா இந்த சமூகத்தை?

- எஸ் வி வேணுகோபாலன்

விடைபெறுகிறான் ஒரு கலைஞன்....

2011-06-09T18:25:00.000-07:00

உடலின் பயணத்தில்

முதுமையின் ஒரு மைல் கல்லில்

நின்றது அந்த மூச்சு..

தூரிகையின் மொழி நிரந்தரமாக்குகிறது

ஓர் ஆளுமையின் இருப்பை..

வண்ணங்களில் தோய்த்தெடுக்கும் கலவையின்

பொது நிறமாய் மின்னும் அந்த

வெள்ளைத்தாடியே ஒரு பேசும் தூரிகைதான்..

மரபணுக்குள் பொதிந்திருக்கும்

ஆதிக்க உணர்வுகளின் உசுப்புதலில்

அடியாள் படையின் காவிக் கரங்களில்

துருத்திய கட்டாரிகளைவிடவும்

வலுத்துத் தெரிந்தது

மண்டியிட மறுத்த அந்த எளிய ஓவிய இறகு....

ஓவியக் கூடங்களில் கிழிபட்டது

ஓவியங்கள் அல்ல

தேசத்தின் சகிப்புத்தன்மையும், கலையின் விமர்சனமும்.

புனிதங்களின் போர்வையில் ஒலித்த

பழமைவாதத்தின் குரூர விரல் சொடுக்கில்

வெளியேறத் தலைப்பட்டது

அந்தக் கலைஞனின் உருவம் மட்டும்....

எண்ணங்களும், ஈர்ப்பும்,

படைப்பின் உயிர்க்கனவும் கலையின் ஆன்மாவும்

தாய்மண்ணில் ஊறியிருக்க

அனுமதிக்குக் காத்திருப்பதில்லை

விடை பெறுகிறான் ஒரு பேசப்படும் கலைஞன்

சொந்தவூர் திரும்பும் சுதந்திரம் மறுக்கப்பட்டிருந்து

மைல்களைக் கடந்த ஓர் அயல் நாட்டிலிருந்தபடி!

நினைவில் இருக்கட்டும்

சாபம் அவனுக்கு விதிக்கப்பட்டதன்று

அவன் மரணத்தோடு அது கழியப் போவதும் அன்று....

எஸ் வி வேணுகோபாலன்

என் தேவதையின் சரிதை......14

2011-06-08T20:35:00.000-07:00

இது ஒரு தொடர் பதிவு....

நாங்கள் விடிகாலை 4.00 மணிக்கு வீட்டிற்குள் நுழைந்தோம். வீடு மரணக் கோலம் பூண்டது. கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் என் தாயின் மரணச்செய்தி ஊருக்குள் உறவுகளுக்கும், நண்பர்களுக்கும், சுற்றத்தார்கும் பரப்பப்பட்டது. எங்கள் வீடின் சுவர்கள் மனித ஓலத்தை எதிர் ஓலித்துக் கொண்டு கதற துவங்கியது. எங்கள் வீட்டின் வரவேற்பரையில் அவளது உயிரற்ற உடலை ஏந்த எங்கள் அறையில் கிடந்த இரும்புக் கட்டில் எடுத்துப் போடப்பட்டது. அவள் உழைப்பில் வாங்கிய மெத்தை அக்கட்டிலில் இருந்து அகற்றப்பட்டு…..பழைய ஈச்சம் பாய் விரிக்கப்பட்டது.

சொந்தவீடு…..

எல்லா மனிதர்களையும் போல் என் அன்னைக்கும் அது மிகப்பெரும் கனவாக இருந்த காலமது. நான் பத்தாம் வகுப்பு படித்துக் கொண்டிருந்த சமயம்…. ஒருநாள் மாலை நானும் என் தம்பியும் பள்ளி முடிந்து வீடு திரும்பிய மாலையில் என் அம்மாவும், அப்பாவும் எங்கள் இருவரையும் அழைத்துக் கொண்டு தாங்கள் வாங்கிய அந்த புதிய காலிமனையை காண்பிக்க அழைத்து சென்றார்கள். அப்போது அந்த தெருவில் ஓரிரு வீடுகளே இருந்தது. எங்கள் இடத்தில் கருவேலஞ் செடிகளும், காய்ந்து போன புதர்களும் மண்டிக் கிடந்தன. அதனை விலக்கியபடி எங்களை அழைத்துச் சென்று அதன் எல்லைகளை காண்பித்தார்கள். அந்த இடம் மொத்தம் பத்து செண்ட் என குறிப்பிட்டார்கள். நாங்கள் ஏன் ஏக்கர் கணக்கில் வாங்கவில்லை என கேட்ட போது என் அம்மா சிரித்தபடி” நீங்க ரெண்டு பேரும் சம்பாதிச்சு அம்மாவுக்கும், அப்பாவுக்கும் ஏக்கர் கணக்குல வாங்கி கொடுங்கடா….” என்றாள். எங்களுக்கு அப்போது அது ஏமாற்றமாக இருந்தாலும் அவர்களது உற்சாகத்தில் அது வீடு வந்து சேரும் போது மறைந்து போனது.

அன்றிலிருந்து நாங்கள் அந்த வீடு கட்டி குடிவந்த நாள் வரையிலான ஒருவருடத்திற்கும் மேலான காலத்தின் ஒவ்வொரு நாளும் பொழுதும் அவளுக்கு அந்த வீடு பற்றிய எண்ணத்தோடும்,கனவுகளோடுமே கழிந்தது. எங்கள் வீட்டின் ஒவ்வொரு அங்குலத்தையும் அவள் தனது ரசனைக்கேற்ப செதுக்கி வந்தாள். வீட்டை எப்படி அமைத்தால் வெளிச்சம் அதிகம் இருக்கும்….? என்ன கற்களை தரைக்கு பயன்படுத்தினால் உஷ்ணம் குறைவாக இருக்கும்…..? என்ன வண்ணத்தை ஒவ்வொரு அறைக்கும் அடிக்க வேண்டும்…? என்பது முதல் படுக்கை அறையினுள்ளே குளியலறையும், கழிப்பறையும் இருந்தால் எனக்கும் ,தம்பிக்கும் திருமணமாகி வரப்போகும் மருமகள்களுக்கு வசதியாக இருக்கும் என்பது வரை அவள் யோசித்து யோசித்து கட்டிய வீடு அது.

அப்படி அவள் பார்த்துப் பார்த்து கட்டிய வீடு தன் எஜமானியை முதலும் கடைசியுமாக வரவேற்க தயாராகிக் கொண்டிருந்தது……

அதிகாலை 7.00 மணியளவில் என் அப்பாவும், பாட்டியும், வேலைக்கார அக்காவும் என் அம்மாவுடன் ஆம்புலன்சில் வந்திறங்கினார்கள்.

என் தாய் வெள்ளைத்துணிகளால் சுற்றிப்பட்ட ஒரு மனிதப் பொட்டலமாய் வீட்டிற்குள் எடுத்துவரப்பட்டாள். மரண ஓலங்களோடு அவள் அந்த கட்டிலில் கிடத்தப்பட்டாள். என் தாயின் சடலத்தின் மீது விழுந்து அழுதுக்கொண்டிருந்தவர்களை விலக்கி நான் அவள் முகத்தின் மீது போர்த்தியிருந்த துணியை விலக்கினேன்…… வாடிய மலரைப் போன்று அவளது முகம் காய்ந்து போயிருந்தது. அவள் எப்படி எப்போதும் நித்திரையில் அரைக்கண்கள் திறந்தபடி தூங்குவாளோ அப்படியே அப்போதும் அவளது கண்களும் பாதி திறந்தபடியே இருந்தது. அவள் உதடுகள் என்னிடம் ஏதோ சொல்ல துடுத்தது போல் பிளந்து காணப்பட்டது. அதில் அவளது இடைப்பல்லும் கொஞ்சம் தெரிந்தது. நான் அவளது கன்னங்களை என் கைகளால் பற்றி அள்ளியபோது அவளது நாசியிலிருந்த இரத்தம் என் கைகளை நனைத்தது. என் கைகள் எங்கும் என் தாயின் குருதி பரவியது……

அதுவரை எனக்குள் சிறைப்பட்டு கிடந்த நான் என்னையும் மீறி வாய்விட்டு ”அம்மாஆஆஆஆஆஆஅ…….”எனக் கதறினேன். நான் சின்னதாக முனங்கினாலே பதறி துடிப்பவள் என் கதறல்களை கேட்டும் அமைதியாகவே இருந்தாள்………….

அன்று மாலையில் அவளுக்கு அந்தோனியார் கோயிலில் வைத்து இரங்கல் பூசை நடந்தது.எழு பாதிரிமார்கள் அந்த பூசையை வைத்தார்கள். அப்போது அந்த பூசையில் செய்யப்பட்ட பிரசங்கத்தில் ஒரு பாதிரியார் இப்படி குறிப்பிட்டார்…..

“மலர்கள் செடிகளில் முளைத்தாலும் அவைகள் அனைத்துமே அந்த தோட்டத்தின் எஜமானனுக்கே சொந்தம்…. அந்த தோட்டத்தின் எஜமானனுக்கு தன் மலர்களை எப்போது கொய்ய வேண்டும் என நன்றாக தெரியும். அவன் தனக்கு உகந்தமான நேரத்தில் அந்த மலரை கொய்துவிடுவான். மலரினை செடியிழந்தாலும் அது உரியவனிடமே சென்றிருப்பதை அவைகள் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும்…. தேவன் தனக்கு உகந்தமான மகளை தன்னிடத்தே அழைத்து கொண்டுவிட்டார்…..”என்றார்.

நாம் உணர்வுகளற்ற மரமோ….. செடியோ…. அல்லது உயிர் தழைத்தலும், இனப்பெருக்கமும் மட்டுமே கொண்ட ஆஃறிணைகளோ அல்ல. நாம் தான்தோன்றிகளும் அல்ல.

நாம் மாறாத அன்பும், வற்றாத காதலும், பிரியாத நேசமும் மிக்க மனிதசமூகமல்லவா…..?.

நாம் நமது உயிர் தழைக்க வேண்டும் என மட்டுமே வாழ்பவர்கள் அல்ல…. மாறாக தியாகமும், விட்டுக்கொடுத்தலும், பகிர்தலும் நிரம்பிய வாழ்க்கையை கொண்டிருப்பவர்கள் அல்லவா….?

அப்படியிருக்கும் போது நாம் காதலோடு நேசித்த உறவுகள் நமக்கு சொந்தமானவையல்லவா…..? நமக்கு சொந்தமானதை “மரணம்” பிடுங்கிக் கொள்ளும் போது நமக்கு வலிக்காதா….?

”மரணம்” இயற்கையின் நிலையான விதியாக இருக்கலாம்……ஆனால் அழியாத நம் நினைவுகளிடத்தே மரணமும், இயற்கையும் தோற்ற போகின்றது!!!

என் தாயின் உடலை மண்ணில் புதைக்கும் முன் அவள் பெட்டியின் அருகே மண்டியிட்டு நான் அவள்: காதுகளில்…..

”அம்மா…..

நான் உன்னை இன்று

இங்கு புதைக்கவில்லை……

என்னுள் உன்னை விதைக்கிறேன்….”எனச் சொல்லி என் தாயின் நெற்றியில் இட்டேன் என் கடைசி முத்தத்தை………..!!!!!!!!!!!!!

முடிந்தது.......!!!!!

என் தேவதையின் சரிதை.....13

2011-06-08T05:27:00.000-07:00

இது ஒரு தொடர் பதிவு......

வயிறு நிறைய இரையை நிரப்பிக் கொண்டு குந்தானிக் குலுங்க குண்டியை ஆட்டியபடி நகரும் பன்னிக் குட்டியை போல் பேருந்து நகர முடியாமல் நகர துவங்கியது. மனித நெருக்கம் ஒரு அடர்த்தியான வெக்கையை பேருந்துக்குள் பாய்ச்சி இருந்தது. கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் பேருந்து வேகமெடுக்க எடுக்க…. அந்த வெக்கை குறைந்து காற்றின் கரங்கள் தீண்ட ஆரம்பித்தன.

எனக்கு தூக்கம் பிடிக்கவில்லை. என்னை ஒருவித மனச்சோர்வு அழுத்திக் கொண்டிருந்தது. அம்மாவை பற்றிய ஏதேதோ எண்ணங்கள் எனக்குள் தோன்றி மறைந்து கொண்டிருந்தது. இடையிடையே என் காதலியும் வந்து போனாள். ஆனால் அப்படி எண்ணங்கள் சிதறும் போதெல்லாம் நான் என்னையே எனக்குள் கடிந்து கொண்டு என் மன ஓட்டத்தை என் அம்மாவை மையப்படுத்தியே இருக்குமாறு மாற்றிக் கொண்டிருந்தேன். ஒரு சொல்ல முடியாத ஒரு குழப்பமான போராட்டம் எனக்குள் அரங்கேறிக் கொண்டிருந்தது.

என் வாழ்வில் அப்படி ஒரு நிம்மதி இழந்த…. குழப்பமான நாளை நான் அதுவரை எதிர் கொண்டதேயில்லை. அலைகழிப்பில் இருந்த என் மனதில் இதுதான் என் தாயின் கடைசி நாளாக இருக்குமோ என என்னுள் ஒரு எண்ணம் தோன்றியது. அது ……அப்படி…. நிச்சயம் இருக்க கூடாது என எனக்குள் விகாரமாக சொல்லி நானே மறுத்துக் கொண்டேன். ஆனாலும் மீண்டும் மீண்டும் அந்த எண்ணம் தோன்றவே செய்தது. அது எனக்கு மிக கொடூரமான மனச் சித்ரவதையை அளித்தது. இப்படியே குழம்பிக் கொண்டிருந்தவாறே என்னையும் அறியாமல் தூங்கிப் போனேன்.

பேருந்து மேலக்கரந்தையில் ஒரு மோட்டலில் நிறுத்தப்பட்ட போதே விழிப்பு தட்டியது. என் காதருகே ஒருவன் பேருந்துக்கு கீழே நின்றபடி…..”வண்டி ஒரு பத்துப் பதினைஞ்சு நிமிஷம் நிக்கும்… காபி….டீ…..டிபன் சாப்புடுறவுங்க சாப்பிடலாம்…..” என கறைந்து கொண்டிருந்தான்.

நானோ கீழே இறங்க விருப்பமற்றவனாக என் இருக்கையிலே அமர்ந்திருந்தேன்……பேருந்தே காலியாகி இருந்தது தன்னை ஆசுவாசப் படுத்துக் கொள்ள. மாமாவும், தம்பியும் கீழே இறங்கியபடி என்னை டீ குடிக்க அழைத்தார்கள். நான் வர மறுத்ததும். அவர்கள் சென்றார்கள். நான் அவர்களையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். என் தம்பியை தேநீர் வாங்க சொல்லிவிட்டு மாமா அங்கிருந்த வாடகை தொலைப்பேசி கூண்டிற்குள் நுழைந்தார்…… ஒரு ஐந்து நிமிடம் கடந்திருக்கும் மாமாவின் அழுகுரல் என் ஜன்னலோரம் கேட்டது. என் தம்பியும் அவர் பக்கத்தில் நின்று கொண்டு விசும்பிக் கொண்டிருந்தான்.

அவர் என்னை பார்த்து,” டேய் அம்மா….. நம்மள அநாதையா விட்டிட்டு போயிட்டாடா…..” என அலறிய போது….

நான் பாய்ந்தோடி கீழி இறங்கி அவர் சட்டையை கொத்தாக பிடித்துக் கொண்டு “யார்கிட்ட என்ன பேசுற…..? இதையே வேற எவனாவது சொல்லியிருப்பான்னா… அவன் தலை இந்நேரம் தரையில கிடக்கும்…..” என கிட்டத்தட்ட ஒரு மிருகமாகவே மாறி கத்தியபடி நான் அவரை ஏறத்தாழ அடிக்கவே பாய்ந்தேன்.

மிகப்பெரும் மனப்போராட்டத்தோடும், குற்றவுணர்வோடும் தவித்துக் கொண்டிருந்த என்னிடம் அவர் அப்படி சொன்னபோது…..என் மனசாட்சியின் குரலாகவே அவரது குரல் எனக்கு ஒலித்தது. நான் என் மீதான கோபத்தையே அவர்மீது வெளிப்படுத்தி நின்றேன்.

அங்கிருந்த அத்தனை பேரும் என்னமோ ஏதோவென்று எங்களை நெருங்கிய சமயம்……

“அப்பா…. இப்பதாண்டா போன்ல சொன்னாங்க…..” என அவரும் பெருங்குரலெடுத்தார். எனக்கு எதுவும் புரியாமல் செயலற்று அவர் சட்டையை பற்றியவாறே நின்று கொண்டிருந்தேன். அவர் என்னை அணைத்துக் கொண்டார். நிச்சயம் நான் அப்போது அழவில்லை. எனக்குள் கோபமும்…. ஒருவகையான மரத்துப் போன நிலையுமே மேலோங்கியது. என் தம்பியும் என் மாமாவை அணைத்துக் கொண்டு அழ ஆரம்பித்தான்.

நான் என்னை அவரிடம் இருந்து விடுவித்துக் கொண்டு…..” அப்ப நாங்க அநாதையாயிட்டோமா….?” என்று கேட்டேன்.

அவர் எங்களை அணைத்துக் கொண்டு ”அப்படி சொல்லாதடா…..அப்படி சொல்லாத….”என மீண்டும் அழ ஆரம்பித்தார். எங்களை சுற்றி நின்றவர்கள் ஒருவாறு எங்களை தேற்றி ஆசுவாசப்படுத்த முயற்சித்தனர்.

என் மாமா தான் முதலில் சுதாகரித்து கொண்டார். என் தம்பி விசும்பிக் கொண்டே இருந்தான். நான் ஒரு பிணத்தைப் போல் அவர்கள் பின் சென்றேன்.

“இனிமேல் நாம மதுரைக்கு போக வேண்டாம்….. நம்ம ஊருக்கே போயிருவோம்….. அப்பா அப்படித்தான் சொன்னாங்க…..” என்றபடி அங்கே தூத்துக்குடிக்கு செல்வதற்காக நின்று கொண்டிருந்த பேருந்தில் எங்களை ஏற்றினார்.

என் அம்மாவிற்கு “மரணம்” என்ற வார்த்தையே பிடிக்காது. அவள் பொதுவாக இறந்தவர்கள் வீட்டிற்கு கூட செல்ல விரும்பமாட்டாள். ஆம்! மரணம் அவளுக்கு ஒருவித பயமும் தான்.

ஏனென்றால் அவள் வாழ்வை அப்படி நேசித்தாள். பொதுவாகவே அவளுக்கு ”பிறந்தாள்” என்பதை ஒரு கொண்டாட்டமான நாளாகவே பார்க்கும் பழக்கம் இருந்தது. ஒவ்வொரு வருடமும் அவள் தனது பிறந்தநாளையும், எங்களது பிறந்தநாள்களையும் கொண்டாடும் வழக்கத்தை எங்கள் குடும்பத்தில் ஏற்படுத்தி இருந்தாள். ”பிறப்பு” என்பது ஒவ்வொரு மனிதனுக்கும் வழங்கப்பட்ட வரம் என்பாள். அப்படியொரு வரம் அருளப்பட்ட நாளை கொண்டாடுவது அவசியம் என்பது அவளது திண்ணமான கருத்து.

எங்களது பிறந்தநாள் கொண்டாட்டத்தின் போது மெழுகுவர்த்தி ஏற்றி அதை ஊதி அணைப்பதும், கேக் வெட்டுவதும் முக்கியமான சடங்காக இருந்தது. நான் அப்படியொரு எனது பிறந்தநாள் கொண்டாட்டத்தின் போது தான் என் அம்மாவிடம் எனது அந்த கேள்வியை கேட்டேன்………

’ஏன் கேக்கை மட்டும் வெட்டிக் கொடுக்காமல்…. அதில் தேவையில்லாமல் மெழுகுவர்த்தியை ஏற்றி அதை ஊதி அணைக்க வேண்டும்?’ என்று.

அதற்கு அவள் சிரித்தபடியே என்னைப் பார்த்து சொன்னாள் “நீ பிறக்குறதுக்கு முன்னாடி இருண்டு போயிருந்த எங்க வாழ்க்கைக்கு வெளக்கோட வெளிச்சம் அந்த இருளை விரட்டுறதுக்கு தேவப்பட்டுச்சு…..ஆனா நீ பிறந்த பின்னால எங்களுக்கு வெளக்கோட வெளிச்சம் தேவையில்லாம போச்சு…..ஏன்னா நீதான் எங்க வாழ்க்கைக்கான வெளிச்சம். இதுக்குத்தான் உன்னோட ஒவ்வொரு பிறந்தநாள் அன்ணைக்கும் இந்த மெழுவர்த்தி ஏத்தி ஊதி அணைக்கிறோம்….” என்றாள்.

அந்த அளவிற்கு வாழ்வை அர்த்தப்படுத்தி வாழ விரும்பியவள் என் அன்னை. அப்படி அணுவணுவாய் வாழ்வை யாசித்தவளை….. மரணம் பற்றிக் கொண்டது. எங்கள் குடும்பத்தின் வெளிச்சத்தை இருள் வென்றுவிட்டது. இனி எத்தனை கோடி விளக்கேற்றினாலும் அவளது ஓளிக்கு ஈடாகுமா…? நாங்கள் நிலையான இருளுக்குள் தள்ளப்பட்டோம். மரணம்! நிச்சயம் துயரத்தின் உச்சம் தான். ஆனால் மரணித்தவருக்கு அல்ல….. மரணித்தவரை நேசித்தவர்களுக்கு!

இலைகள் சருகாவது

இயற்கைதான்…..ஆனால்

மரங்கள் அவைகளை

பாரமாய் நினைப்பதில்லை-இருந்தபோதும்

காற்று அதனை அனுமதிப்பதில்லை.

........தொடரும்.

என் தேவதையின் சரிதை.......12

2011-06-06T18:17:00.000-07:00

இது ஒரு தொடர் பதிவு.....

நான் வீட்டிற்கு வந்து சேர மாலை 4.00 மணிக்கு மேல் ஆகிவிட்டது. வீட்டிற்கு வந்ததும் வேலைக்கார அக்காவிடம் அம்மாவை அட்மிட் செய்த விஷயத்தை சொல்லிவிட்டு அவள் எடுத்துச் செல்ல வேண்டிய பொருட்களின் விபரங்களையும் எடுத்துக் கூறி அவளை கிளம்பச் செய்தேன்.

இரண்டொரு நாளில் என் அம்மாவின் சித்தி மகனுக்கு கல்யாணம் நடக்கவிருந்ததால் என் மாமா, தாத்தா, அத்தை, தம்பி, என எல்லோரும் அந்தக் கல்யாண வீட்டிற்கு சென்றிருந்தார்கள். என் அக்கா பிரவீணா (பெரியப்பா மகள்) மட்டும் வீட்டில் இருந்தாள். நான் அவளிடம் என் நண்பர்களை காணச் செல்வதாய் பொய் சொல்லிவிட்டு என் காதலியை பார்க்க கிளம்பிச் சென்றேன். ஆம்! அவளுக்கு நான் அவளது கல்லூரித் தோழியை காதலிப்பதை பிடிக்கவில்லை. என்னை பலமுறை எச்சரித்து விட்டிருந்தாள். நான் கேட்காதபடியால் என் காதலியுடனான நட்பையும் முறித்துக் கொண்டாள். அதனால் தான் அவளிடம் பொய் சொல்லிவிட்டு கிளம்பிச் சென்றேன்.

என் காதலியின் வீடோ முத்தையாபுரத்தில் அமைந்திருந்த HWP-(HEAVY WATER PLANT) குடியிருப்பில் இருந்தது. அவளது தந்தைக்கு அங்குதான் வேலை. அவர்கள் ”பிரம்மணின்” நெற்றியில் இருந்து முளைத்தவர்கள் என நம்பிக்கை கொண்டவர்கள். அத்தனை ஆச்சாரமான குடும்பம். அவளுக்கு ஒரு அக்காவும் உண்டு அவள் திருமணமாகி லண்டனில் செட்டில் ஆகியிருந்தாள்.

நான் எப்போதும் அவள் வீட்டிற்கு செல்லும் முன் அவளது வீட்டிற்கு அருகில் இருக்கும் தொலைப்பேசியில் அவளை தொடர்பு கொண்டு வீட்டில் ஆள் இல்லாததை உறுதி செய்துவிட்டு செல்வது தான் வழக்கம். அன்றும் அப்படி அவளுக்கு போன் செய்தேன். ஆனால் எடுத்ததோ அவளது அப்பா. அவரிடம் பேசுவதற்கு ஒன்றுமில்லாததால் லைனை துண்டித்தேன். மீண்டும் ஒரு பத்து நிமிடம் கழித்து அடித்தவுடன் அவள் எடுத்து அவள் தன் தோழியிடம் பேசுவது போல் பேசி அவளது அம்மாவும், அப்பாவும் கிளம்புவதற்கு நேரமாகும் என தகவல் சொன்னாள். ரகசிய மொழியில் என்னை காத்திருக்கவும் பணித்தாள். நான் காத்திருக்க துவங்கினேன்……

அவர்கள் செல்வதற்கு பதிலாய் நேரம் தான் சென்று கொண்டிருந்தது. மாலையை விரட்டிக் கொண்டு இருள் பரவத் துவங்கியது அவர்களும் கிளம்புவதாய் தெரியவில்லை. என் அம்மாவை அப்படி சுயநலத்தோடு விட்டுவிட்டு இங்கு என் காதலிக்காக காத்திருப்பதை எண்ணிப்பார்த்த போது ஏனோ காதலிக்கு பரிசளிக்க தாயின் இருதயத்தை எடுத்துச் சென்ற மகனின் கதை அப்போது என்னோடு ஒத்திருப்பதாய் தோன்றி என்னை என் மனம் இம்சித்தது.

நான் என் பொறுமையை இழந்து மீண்டும் அவளுக்கு தொடர்பு கொண்டேன். இம்முறை அவள் அம்மாதான் போனை எடுத்தாள் நான் கடுப்பில் மீண்டும் போனை துண்டித்துவிட்டேன். என் மனதோடு மிகப்பெரும் தர்மயுத்தமே நடத்த துவங்கியிருந்தேன். தர்மயுத்தங்களில் எப்போதுமே சுயநலமே வெல்லும் போல….என் மனம் எழுப்பிய குற்றவுணர்வுகளை குழி தோண்டி புதைத்து விட்டு மீண்டும் காத்திருக்க துவங்கினேன். மேலும் ஒரு பத்து பதினைந்து நிமிட காத்திருப்புக்கு பின் மீண்டும் அவளுக்கு போன் செய்தேன். ஒரு இரண்டு மூன்று அழைப்புகளில் அவளே எடுத்தாள்.

“சாரிப்பா….…இப்பதான்….just now…. அவா ரெண்டு பேரும் கெளம்பி போறா…..ரொம்ப நேரம் உன்ன காக்க வச்சுட்டேனா…..?....”.என அவள் கேட்டுக் கொண்டிருக்கும் போதே…..

எனக்கு எரிச்சலும், கோபம் தலைக்கேறியது….

“ஆமா நான் உன் வீட்டு நாய் பாரு நீ வா…ன்னா வரனும்…. போ….ன்னா போகனும்….. அங்க எங்கம்மாவ விட்டிட்டு ஒண்ணப் பாக்கனுன்னு தெருநாய் மாதிரி வந்து நிக்கேன் பாரு……எனக்கு இதுவும் வேணும் இன்னமும் வேணும்……”என்றபடி அவளது பதிலுக்கு கூட காத்திராமல் போனை கட் பண்ணிவிட்டு என் வீட்டிற்கு கிளம்பிச் சென்று விட்டேன்.

நிச்சயம் அவளுக்கு நான் நடந்து கொண்டவிதம் கஷ்டமாக தான் இருந்திருக்கும். எனக்கும் அது தெரியும். அதேசமயத்தில் அவளுக்கும் இது புதிதல்ல……என்னையும் என் கோபத்தையும் சேர்த்து நேசிப்பவளாயிற்றே!

தவறுகளை செய்துவிட்டு வருந்துவது என் வாடிக்கைகளில் ஒன்றுதான். அவளை அப்படி கடிந்திருக்க கூடாது என்று தோன்றினாலும் அவளை அப்படி கடிந்து கொண்டது அப்போது எனக்குள் ஒரு மனநிறைவை அளித்தது. ஏதோ என் மனசாட்சியிடம் நான் குற்றமற்றவனைப் போல் நிருபித்த திருப்தி அப்போது எனக்குள் மேலோங்கியது.

.நான் வீட்டிற்கு சென்றபோது ஏறத்தாழ இரவு மணி 8.00ற்கு மேல் ஆகிவிட்டிருந்தது. அங்கே எனக்காக என் அக்காவும், தாத்தாவும், தம்பியும் பதைபதைப்போடு காத்துக் கொண்டிருந்தார்கள். என் அம்மாவிற்கு திடீரென்று உடல் நிலை மிகவும் மோசமாகி விட்டதாகவும் அதனால் அவளை ICU-வில் வைத்திருப்பதாகவும் சொல்லி நான் காலதாமதமாய் சென்றமைக்காக என்னை கோபித்தும் கொண்டார்கள். என்னையும், தம்பியையும் உடனே அம்மா பார்க்க விரும்புவதாகவும் அதனால் நாங்கள் உடனே மதுரைக்கு செல்ல வேண்டும் எனவும் அக்கா சொன்னாள். எனக்கு ஒன்றுமே புரியவில்லை. ஏனென்றால் மறுநாள் காலையில் வந்துவிடுவதாக சொன்னார்களே…..? அம்மாவும் ஓரளவுக்கு தெளிவாக இருந்தாளே…. ? எனக் குழப்பமாய் இருந்தது. அத்தோடு அப்போது இருந்த மனநிலையில் எனக்கு பிரயாணம் செய்ய விருப்பம் இருக்கவில்லை. அதனால் நான் அவர்களோடு வழக்காடாமல் என் அறைக்கு சென்று கட்டிலில் படுத்துக் கொண்டேன். என் அக்காவும்,தம்பியும் என் படுக்கை அறைக்குள் வந்தார்கள். நான் படுத்திருப்பதை எரிச்சலோடு பார்த்தவர்கள்…..

“ஏய்! நீ பண்றது கொஞ்சம் கூட நல்லாயில்லை….. அங்க சித்தி சீரியஸா இருக்காங்கன்னு சொல்றேன்….. நீ என்னடான்னா இங்க வந்து உம்பாட்ல படுத்துக் கெடக்க….. நீயும் தம்பியும் கிளம்புங்க முதல்ல….” என சற்று கோபமாகவே என் மீது வார்த்தைகளை அள்ளித்தெளித்தாள் அக்கா.

”எனக்கு தெரியும்….. என்னால இப்ப போக முடியாது….. அவ்வளவுதான்….. வேணும்னா நீ அவன கூட்டிட்டு போயிட்டு வா…” என படுத்திருந்தபடியே அவள் மீது முட்டாள்தனமாய் கோபப்பட்டேன்.

“நீ சரிப்பட மாட்ட நான் மாமாவுக்கு போன் பண்ணிக்கிறேன்….” என்றபடி என் பதிலுக்கு கூட காத்திராமல் என் அறையை விட்டு அவளும், தம்பியும் வெளியேறினார்கள்.

ஆனால் எனக்கு நித்திரை பிடிக்கவில்லை. மனம் சோர்ந்து போயிருந்தது. ஏதோ ஒன்று மனதை உறுத்திக் கொண்டிருந்தது……அம்மாவை ICU-வில் வைத்திருப்பதாக சொன்ன பிறகும் நான் அங்கு செல்ல விருப்பமற்று இருந்தது எனக்கே குழப்பமாக இருந்தது. வெளிப்படையாக சொல்ல வேண்டுமானால் ஒருவித சோம்பேறித்தனத்தாலும்….. சுயநலத்தாலும் நான் என்னை சுருக்கிக் கொண்டிருந்தேன்.

மனம் என்னும் ‘ராட்ஷசன்’ மிகப்பெரும் நீதிமானைப் போல என்னை தன் விமர்சனக் கூண்டிலேற்றி வதைத்துக் கொண்டிருந்தான். என்னால் அப்போது படுத்திருக்கவும் முடியாவில்லை. எழுந்து அமர்ந்து கொண்டேன். அறையின் ஒரு மூலையில் ஏதேதோ சிந்தனைகளோடு வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டு இருந்தேன். எவ்வளவு நேரம் அப்படி அமர்ந்திருந்தேன் என்றே தெரியவில்லை……

திடீரென்று அப்போது என் தோள் தட்டி உசுப்பியது அந்த முரட்டுக் கரங்கள்…..

நான் எந்த திடுக்கிடலும் இல்லாமல் என் நிலை மறந்து அந்த கரங்களுக்கு சொந்தமான உருவத்தை தன்னிச்சையாக திரும்பி பார்த்தேன். மெல்ல உறைத்தது நின்று கொண்டிருப்பது என் தாய்மாமாவென்று.

“என்னடா நான் வந்தது கூட தெரியாம ஏதோ யோசிச்சுகிட்டு இருக்க….. அங்க அம்மா உன்னையும், தம்பியையும் வரச்சொல்லிக்கிட்டு இருக்கா….. நீ என்னடான்னா இப்படி உட்கார்ந்திருக்க…… எந்திரி வா நான் மாமாவும் உங்ககூட வாரேன்….கிளம்பு போவோம்……”

“மாமா…. இல்ல மாமா…. நான் வரல….. எனக்கு முடியல…..அதான் அவுங்க நாளைக்கு வந்திருவாங்கல்ல….?” எனக்கே உடன்பாடில்லாத அந்த பதிலை என் உதடுகள் உதிர்த்தன.

“என்னடா பேசுற நீ…… அவளே அங்க முடியாம கெடக்கா…. அவளுக்கு இப்ப உடனே உங்கள பாக்கனுங்குறா….. நீ என்னடான்னா இல்ல மாமா…. நொள்ள மாமாண்ட்டு கெடக்குற….என்ன புள்ளடா நீ….? சரி…சரி… கெளம்பு போவோம்….”

அவர் எப்போதும் இப்படித்தான். அவருக்கு தன் அக்கா சொல்வதெல்லாம் வேத வாக்குதான். என் அம்மா மீது அத்தனை பிரியம் அவருக்கு. அவளை அக்காவாக மட்டும் அல்ல…. ஒரு அன்னையாகவும் அவர் பாவித்ததே அதற்கு காரணம். அவருக்கு கல்யாணம் ஆன பின்பும் என் அம்மாவை கலந்து ஆலோசனை பெறாமல் எந்த ஒரு சிறு முடிவையும் தனிச்சையாக எடுத்ததே இல்லை. ஒரு தாய்மாமனுக்கான சர்வ இலக்கணங்களையும் பூர்த்தி செய்யும் என் தாயின் மறு பிரதி அவர். என்னளவில் என் தந்தையைவிட என்னை அதிகம் பாதித்த ஆண் அவர்தான். என் தாய்மீதான அவரது அன்பும், எங்கள் மீதான தனிப்பாசமும் அவர் மீது எனக்கு மரியாதையை அதிகரித்து இருந்தது. பொதுவாக நான் அவர் பேச்சை தட்டியதே இல்லை.

அதனால் வேறு வழியின்றி ஒருவித எரிச்சலோடு நானும் கிளம்பினேன். நானும்,என் தம்பியும், மாமாவும் எங்கள் ஊரின் புதிய பேருந்து நிலையத்திற்கு வந்து சேரும் போது மணி ஏறத்தாழ இரவு11.30க்கு மேல் ஆகியிருந்தது. நாங்கள் ஒரு அரைமணி நேரம் அங்கு மதுரை பேருந்திற்காக காத்திருந்தோம். அப்போது என் மாமா நாங்கள் கிளம்பிய தகவலைச் சொல்ல மதுரை மீனாட்சி மிஷன் மருத்துவமனைக்கு அங்கிருந்த வாடகை தொலைப்பேசி ஒன்றின் மூலம் தொடர்பு கொண்டார். போனை வைத்துவிட்டு வரும் போது அவரது முகம் கருத்திருந்தது.

நான் “ மாமா….. அப்பா என்ன சொன்னாங்க….?”

“அம்மாவுக்கு ரொம்ப முடியலையாம்….. அதான் அப்பா ரொம்ப பயமா இருக்குன்னு சொல்றாங்க….. அம்மா….. உங்க ரெண்டு பேரையும் தான் ரொம்ப தேடுறாளாம்…..” என சொல்லியபடி தழுதழுத்தார்.

என் தம்பிக்கு ஏதும் சொல்ல முடியாதபடி விக்கித்து நின்று கொண்டிருந்தான். அவன் அப்போது பதினோராம் வகுப்பு படித்து கொண்டிருந்தாலும் அவன் ஒரு குழந்தையாகவே இருந்தான். அவன் அப்போது வீட்டின் நிலைமையை உணர்ந்திருக்கவில்லை. ஆனால் நிச்சயம் ஏதோ விபரீதம் இருப்பதாக உணர்ந்திருந்தான். அதனால் ஒருவித கலவரத்தோடு அவன் காணப்பட்டான்.

இப்படி நாங்கள் பேசிக் கொண்டிருக்கும் போதே மதுரைக்கான பேருந்து ஒன்று வந்தது. அந்தப் பேருந்தில் கூட்டம் சற்று அதிகமாகவே காணப்பட்டது. நாங்களும்…. எங்களோடு காத்துக் கொண்டிருந்த மற்ற பிரயாணிகளும் இருக்கைகள் பிடிப்பதற்காக விரைந்து ஓடினோம். கூட்டத்தின் நெரிச்சலை சமாளித்தப் படி ஒரு வழியாக பேருந்துக்குள் எங்களை திணித்துக் கொண்டோம்….. இருக்கைகளையும் ஆக்கிரமித்துக் கொண்டோம்.

பொதுவாகவே கூட்ட நெரிசலில் பேருந்தில் இடம் பிடிப்பது என்பது ஜீவமரண போராட்டத்தைப் போன்றது. அதில் வலிமைக்கும், இரக்கமற்ற சுயநலவாதிகளுக்குமே இருக்கைகள் கிடைக்கும். மனிதநேயம் முற்றிலும் மடிந்துபோன ஒரு போர்க் கோலக் காட்சியை அது ஒத்திருக்கும்.

மாமாவும்,தம்பியும் எனக்கு இரு இருக்கைகளுக்கு முந்தி அமர்ந்து கொண்டார்கள். எனக்கோ கடைசியில் உள்ள இருவர் அமரும் இருக்கையே கிடைத்தது. அதில் நான் ஜன்னலோரம் அமர்ந்து கொண்டேன்….. என் அருகில் உள்ள நடத்துனர் இடத்தை ஆக்கிரமிக்காமல். ஒரு பத்து பதினைந்து நிமிடத்தில் நடத்துனரும், ஓட்டுனரும் சாயாவும், சிகிரெட்டும் அடித்துவிட்டு வந்த பிறகு பேருந்து கிளம்பியது. அப்போது இரவு மணி 12.30 ஆகியிருந்தது.

அதாவது செப்டம்பர் 6ஆம் தேதி பிறந்துவிட்டிருந்தது…..

...............தொடரும்.

என் தேவதையின் சரிதை....11

2011-06-04T10:37:00.001-07:00

இது ஒரு தொடர் பதிவு.............

சில நேரங்களில் நாம் எடுக்கும் முடிவுகள் நம் வாழ்க்கை முழுவதும் நம்மை உறுத்திக் கொண்டே இருக்கும். பெரும்பாலும் அத்தகைய முடிவுகள் நம் சுயநலத்தின் வெளிப்பாடுகளே! ஆனால் நாம் அதை ஒப்புக்கொள்வதில்லை. என் தாய் அடிக்கடி சொல்வாள் ‘தப்பு செய்வதைவிட பெரும் பாவம் அதை நாம் ஒப்புக் கொள்ளாமல் நடிக்கும் போது நம்மை வந்து சேரும்’ என்று. கிறுத்துவ மதத்தில் ஒரு நடைமுறை உண்டு அதை ’பாவ சங்கீர்த்தனம்’ என்பார்கள். அதாவது நாம் செய்த தவறுகளை குற்றங்களை பாதிரியாரிடம் கூறி அதற்கு பாவ மன்னிப்பு கேட்பதற்கே அப்படி ஒரு பெயர்.

எனக்கோ கடவுள் நம்பிக்கை கிடையாது. கிறுத்துவ மதத்தின் மீதும் ஏராளமான விமர்சனங்கள் உண்டு. ஆனாலும் இந்த பாவ மன்னிப்பு கோரும் நடைமுறையில் எனக்கு மரியாதை உண்டு. ஏனென்றால் இல்லாத கடவுளுக்கு உண்மையாக இல்லாவிட்டாலும் வாழும் மனிதர்களுக்கு உண்மையாக இருக்க வேண்டும் என விரும்புவன் நான். மேலும் இது பாவங்களை குறைக்க உதவாமல் இருக்கலாம் ஆனால் நம் மன உறுத்தல்களுக்கு நிச்சயம் ஒரு வடிகாலாய் இருக்கும். அந்த நம்பிக்கையில் தான் நான் இந்த சரிதையை எழுத ஆரம்பித்தேன்……

எத்தனையோ முறை அவளை காயப்படுத்தி இருக்கிறேன். எத்தனையோ விஷயங்களில் அவளை அழச் செய்திருக்கிறேன். ஆனால் இவையாவும் அவள் என்னோடு இருக்கும் வரை எனக்கு புரியவில்லை. அவளது ஈடு இணையற்ற அந்த அன்பைக் கூட உணர முடியாத முடனாய்….. சுயநல பிண்டமாய் வாழ்ந்திருப்பதை எண்ணி எனக்கே என்மேல் அருவருப்பாய் இருக்கிறது. உலகில் எந்த ஒரு உறவும் பெற்ற அன்னைக்கு ஈடாக முடியாது என்ற எளிய யதார்த்தம் கூட உணராமல் வாழ்ந்தமைக்கு வெட்கி தலை குனிகிறேன்.

நான் உடைந்து விழும் ஒவ்வொரு முறையும் என்னை தேற்றி எழச்செய்தவள் என் அன்னை. என் வாழ்க்கை முழுவதற்குமான நம்பிக்கை ஊற்றாய் அவள் இருந்தாள்….. இருக்கிறாள். இந்த இடத்தில் அதற்கு ஒரு சம்பவத்தை நினைவு கூற விரும்பிகிறேன்……

நான் பனிரெண்டாம் வகுப்பு முடித்துவிட்டு பரீட்சை முடிவுக்காக காத்திருந்தேன். பரீட்சை முடிவுகளும் வந்தது. நான் பாஸாகி விட்டாலும் மிக குறைந்த மதிப்பென்களே பெற்று தேர்வாகி இருந்தேன். அந்த நாள் எனக்கு நன்றாக நினைவில் உள்ளது. நான் வீட்டில் உடைந்து போய் அழுது கொண்டிருந்தேன். என்னோடு படித்தவர்கள் எல்லாம் நல்ல மதிப்பென்கள் பெற்று வாழ்வின் அடுத்த கட்டத்திற்கு உற்சாகமாக தயாராகி கொண்டிருந்தனர். நானோ வீட்டிலே முடங்கிக் கிடந்தேன். அப்போது என் தாய் தான் வந்து என்னை தேற்றி எழச்செய்தாள். அவள் அப்போது என் தோள்கள் தொட்டு உதிர்த்த வார்த்தைகள் என் வாழ்க்கை முழுவதற்குமானது……

“டேய் ஏண்டா அழுவுற இப்ப என்ன நடந்து போச்சு மார்க்கு குறைஞ்சு போச்சு அவ்வளவுதானே….. இதோட வாழ்க்கையே ஒண்ணும் முடிஞ்சு போயிடலியே….?

டாக்டர் ஆனாதான்….இன்ஜினியர் ஆனாதானா….. வாழ்க்கையில ஜெயிச்சதா அர்த்தம்ன்னு ஏன் நினைக்குற….?

நீ எந்த படிப்பு வேணா படி ஆனா படிக்கிறத விரும்பி படி….. நீ படிக்கிற துறையில நீ செஞ்சு காட்டுற சாதனை தான் நீ யாருன்னு சொல்லும். கக்கூஸ் கழுவுறது உன் தொழில் ஆனால் அதை உன்னை மாதிரி எவனும் செய்ய முடியாதுன்னு சொல்ல வைக்கனும் அதுக்கு பேருதான் வெற்றி!

செய்யுற தொழில்ல அசிங்கம்….. கேவலமானதுன்னு ஒண்ணும் கிடையாது. அடுத்தவன் காசுல அடிச்சு பிடுங்கி கோடிக்கோடியா சம்பாதிச்சு சேக்குறதுக்கு பேரு தான் கேவலம்…. கால் காசுனாக்கூட அதை கண்ணியமா உழைச்சு சம்பாதிச்சு சேக்குறது தான் நிலைக்கும். நான் இருவது வயசுல தோள்ள பையத் தூக்கிப் போட்டவ நாம இன்னைக்கு வாழ்ற வாழ்க்கை அதுல இருந்து தான் வந்திச்சு அதுக்காக நான் எவன் முன்னாடியும் பல் இழிச்சது இல்ல…..அன்னைக்கும் நான் நெருப்புதான் இன்னைக்கும் நான் நெருப்புதான்! நீ எம்மவண்டா….. நீ படிச்ச புள்ள புரிஞ்சுக்குவ….. அம்மா என்ன சொல்ல வர்றேன்னு…… கோடிக்கணக்கான விந்துக்கள்ல நீதாண்டா என் வயித்துல புள்ளைய ஜெனிச்சவன்…. உன்னால முடியும்டா….அம்மா இருக்கேன்……உங்கூட…..”

இந்த மந்திர வார்த்தைகள் தான் நான் ஒவ்வொரு முறை விழும் போதும் என்னை எழச்செய்து கொண்டிருப்பவை. என் வாழ்வில் வலியும் துயரும் மிகுந்தோடும் கணங்களில் நான் மீண்டும் மீண்டும் எனக்குள் நினைவூட்டிக்கொள்ளும் நம்பிக்கை வார்த்தைகள் இவை.

அவளிடம் நான் பார்த்து மலைத்த மற்றொரு விஷயம் அவளது அபாரமான தன்நம்பிக்கை. அந்த தன்நம்பிக்கை தான் அவளை இயக்கியது….

அவள் தன் நாற்பதாவது வயதில் இருசக்கர வாகனம் பழகப்போகிறேன் என்றபோது நான் உட்பட என் குடும்பத்தார் அனைவருமே அவளை கேலி செய்தோம். ஆனால் அவள் அதையெல்லாம் சட்டை செய்யாமல் எங்கள் உதவியும் இன்றி அவள் தனது பருத்த சரீரத்தை வைத்துக் கொண்டு முன்பின் சைக்கிள் ஓட்டிய அனுபவமும் இல்லாமல் தட்டுத் தடுமாறி அவளே வண்டியை ஓட்டிப் பழகிய போது உண்மையில் நாங்கள் அவளது உறுதிக்கு முன் சிறுத்துப் போனோம்.

அதேபோல் அவளுக்கு மார்பக புற்றுநோய்க்கு அறுவை சிகிச்சை முடிந்து அவள் வீட்டில் ஓய்வில் இருந்த காலத்தில் அவள் கீ-போர்ட் வாசிக்க கற்றுக் கொண்டாள். இப்படி அவளால் ‘முடியாது’ என்று எதுவும் இல்லை என உறுதியாக நம்பினாள். அதுதான் உண்மையும் கூட. வாழ்க்கை முழுக்க ஏராளமான தோல்விகளை சந்தித்த சாதாரண மனுஷி தான் அவள். ஆனால் அந்த தோல்விகளால் அவள் ஒருபோதும் தேங்கி நின்றது இல்லை. மிக இயல்பாக அவளால் தன் தோல்விகளை கடந்து வரமுடிந்தது. அதுதான் அவள் வாழ்வின் வெற்றிக்கான ரகசியமும் கூட.

..............தொடரும்.

என் தேவதையின் சரிதை......10

2011-06-03T10:45:00.000-07:00

இது ஒரு தொடர் பதிவு......

செப்டம்பர் 5ஆம் தேதி…..

விடியற்காலை ஆறு மணி போல் வீட்டிற்கு வந்து சேர்ந்தேன். அதிகாலையிலே என் வருகைக்காக மொத்த குடும்பமும் காத்திருந்தது. என் அம்மாவும் என்னை மலர்ச்சியோடு எதிர் கொண்டாள்.

“என்னடா இப்புடி மெலிஞ்சிட்ட….”

“எல்லாம் உங்கள பாக்காமத் தாம்மா…..” என்றபடி நான் அப்படியே நாற்காலியில் அமர்ந்திருந்தவளை கட்டிப்பிடித்து முத்தம் கொடுத்தேன். அவள் வலியால் கத்திவிட்டாள். நான் பதறிக்கொண்டு விலகிய போது தான் புரிந்து கொண்டேன் நான் அவளது தோல்களை சற்று வலுவாக பற்றிக் கொண்டுவிட்டேன் என.

“அம்மா சாரிம்மா….தெரியாம பண்ணிட்டேன்……ரொம்ப வலிக்குதா….?” என நான் கேட்டுக்கொண்டிருக்கும் போதே என் அப்பாவும், பாட்டியும் அந்த அறைக்குள் பதறியடித்தபடி ஓடி வந்தார்கள்.

“என்னம்மா என்னாச்சு…?”-இது அப்பா.

“இவந்தான் மேல விழுந்து என்னய அமுக்கிட்டான்…” சிறு குழந்தையைப் போல் என்னைப் பற்றி புகார் கூறினாள்.

“ஒம்மவந்தானம்மா…..நீதான எம்மவன் எப்ப வருவான்…..எப்ப வருவான் கேட்டுட்டே இருந்த இப்ப என்ன….?”-அப்பா

“எனக்குத் தெரியும் நீங்க ஒண்ணும் எனக்கு சொல்லிக் கொடுக்க வேண்டாம்……” என குழந்தை போல் குழைந்தாள்.

அப்பா சிரித்தபடியே என்னைப் பார்த்து “சரிப்பா நீ போய் குளிச்சிட்டு சீக்கிரம் வா….. நாம கிளம்பலாம்…” என்றார்.

“என்னப்பா எங்க கிளம்பச் சொல்றீங்க….? எங்க போறோம்…?”

“என்ன தெரியாத மாதிரி கேக்குற மதுரைக்கு தான்…..” அப்பாவை முந்திக்கொண்டு ஆச்சி பதிலளித்தாள்.

“மதுரைக்கா…..? எதுக்கு? என்னப்பா இப்பதான வந்து நிக்கிறேன் அதுக்குள்ள மறுபடியும் மதுரைக்கா….?”

“ஒண்ணுமில்ல மக்களே உங்கம்மாவுக்கு அங்க மீனாட்சி மிஷன்ல உள்ள இன் பேஷண்ட்ஸுக்கு எல்லாம் இன்னைக்கு

சாப்பாடு போடனும்கிறா….அதுவுமில்லாம மறுபடியும் ஒரு செக்கப்புக்கு அங்க டாக்டர் இன்னைக்கு வரச் சொல்லியிருக்காரு…..காருக்கும் சொல்லியாச்சு…..அதான் நீ வந்த

பிறகு உன்னையும் கூட்டிட்டு போகலாம்ன்னு இருந்தோம்” என்றார்.

எனக்கு என்ன சொல்வதென்றே புரியவில்லை. ஏனென்றால் ஊருக்கு வருவதற்கு முன்னால் நான் என் காதலியிடம் அன்று

அவளை சந்திக்க வருவதாய் உறுதி கூறியிருந்தேன். மேலும் அவளது தந்தையும், தாயும் அன்று வெளியூருக்கு போகவிருந்ததால் அன்றைய பொழுதை முழுவதுமாக என்னோடு கழிக்கவும் அவள் சம்மதித்து இருந்தாள்……

இப்படி பல கனவுகளோடு வந்தவனுக்கு எனது தந்தையின் இந்த திடீர் பயண ஏற்பாடு அதிர்ச்சி அளிப்பதாய் இருந்தது. ஆனாலும் மதுரைக்கு வரவே முடியாது என சொல்லவும் மனம் சம்மதிக்க வில்லை. என்ன செய்வதென்று புரியாமல் நான் என் காதலிக்கு போன் செய்தேன். அவள் என்னை கடிந்து கொண்டு என் அம்மாவுடன் சென்று வர பணித்தாள். எனக்கும் ஏதோ தெளிவு பிறந்தது போல் தோன்றியது. மேலும் அன்று மாலையே திரும்பி விடலாம் என உறுதி கொடுக்கப்பட்டதால் மதுரைக்கு கிளம்பினேன்.

காலை 8.30 மணி அளவில் நான் முன் இருக்கையில் ஓட்டுனருடன் அமர அப்பாவும், அம்மாவும்,ஆச்சியும் பின் இருக்கையில் அமர்ந்து கொண்டார்கள். நாங்கள் அந்த அம்பாசிடர் காரில் மதுரையை நோக்கி பயணிக்க ஆரம்பித்தோம்……..

அதுதான் என் தாயுடனான எங்களது கடைசிப் பயணம் என்று அறியாமல்.

மிகவும் சந்தோஷமாக உரையாடிக் கொண்டே பயணித்தோம். பின்னால் அமர்ந்திருந்த என் அம்மாவோ என்னை திரும்பச் சொல்லி அடிக்கடி என் கன்னத்தை கிள்ளி முத்தமிட்டுக் கொண்டே இருந்தாள்.

அப்பா “ என்னம்மா உம் பையனுக்கு ஒரே முத்த மழையா இருக்கு…?”

அம்மா “ஆங்….இது எம்மவன் அதான்…” என்றபடி என்னை மீண்டும் முத்தமிட்டாள்.

அப்பா “அப்ப வீட்ல இருக்குறவன்….”

அம்மா “ அது உங்க பிள்ளை…… இவந்தான் எம்மவன்…..நான் இன்னக்கு அவனையுந்தான் கூப்பிட்டேன் வந்திச்சா அந்த குட்டி நாயி….எம்புள்ள தான் வந்திருக்கான் எங்கூட…இவன் என் சீமந்தர புத்திரன் இல்லையா…..அதான்”

ஆச்சி “ரொம்பத்தான் மவன கொஞ்சுவா….” என அவளும் கேலி பேசினாள். இப்படியே என்னை கொஞ்சயபடியே உற்சாகமாக பேசிக் கொண்டே வந்தவள். அருப்புக்கோட்டையில் காரை நிறுத்தச் சொல்லி கேசரி வாங்கிக் கேட்டாள். இப்படியெல்லாம் வழக்கத்தில் கேட்பவள் அல்ல. ஆனால் அவள் அன்று ஒரு குழந்தையைப் போல் மாறிப்போயிருந்தாள். என் அப்பாவும் அவளது ஆசைகளை நிறைவேற்றியபடி அவள் கேட்பதையெல்லாம் வழி நெடுகே வாங்கிக் கொடுத்தபடி வந்தார். இடையிடேயே கொஞ்சம் கண்ணயர்ந்து கொண்டும்…..பேசிக்கொண்டும் மதுரை வந்து சேர்ந்தோம்.

அங்கே சென்றதும் அவள் விருப்பப்படியே அங்கே இருக்கும் உள் நோயாளிகளுக்கு அன்றைய மதிய உணவிற்கான கட்டணத்தை ரிசப்ஷனில் சொல்லி கட்டிவிட்டு. மருத்துவரை பார்க்க விண்ணப்பித்தோம். அவரிடம் நாங்கள் வந்திருப்பதாய் தெரிவிக்க பட்டவுடன் எங்களை அதிகம் காத்திருக்க வைக்காமல் அவரது அறைக்குள் அழைத்துக் கொண்டார். என் அம்மாவை

பரிசோதித்தவர் அன்று அங்கே ஒருநாள் அட்மிட் ஆக சொல்லிவிட்டார்.

வேறு வழியின்றி அம்மாவை அங்கு அட்மிட் செய்தோம்.

அன்று தான் மீனாட்சி மிஷனில் நவீன வசதிகள் அடங்கிய அந்த அறை புதிதாக திறக்கப்பட்டிருந்தது. ஒரு நட்சத்திர விடுதி அறைக்கு ஒப்பான வசதிகளோடு கட்டப்பட்டிருந்தது அந்த அறை. அந்த அறைக்குள் நுழைந்ததும் மருத்துவமனைக்குள் இருப்பதற்கான எண்ணமே மறைந்து போனது. அத்துணை நேர்த்தியாக அந்த அறை இருந்தது. நான் அந்த அறைக்குள் சென்றவுடனே என் அம்மாவை கேலி செய்ய ஆரம்பித்தேன்.

“இப்பதானேம்மா தெரியுது நீங்க எதுக்கு அடிக்கடி மீனாட்சி மிஷனுக்கு வாரீங்கன்னு….? இப்படி ரூம் கிடைச்சா நானெல்லான் காலம் பூரா இங்கன நோயாளியா கெடப்பேனே…”

“நான் படுறபாடு உனக்கு கிண்டலா தெரியுது என்ன?” என கோபமாகவே என்னை கடிந்து கொண்டாள்

“என்னம்மா ஒம்மவன் உன்னைய கிண்டல் பண்றான் இதுக்கு போயி கோபப்படுறியே”-ஆச்சி

“உங்களுக்கெல்லாம் என்னப் பார்த்தா கிண்டலாத்தான் தெரியும்….”என ஆச்சியிடமும் கோபத்தை கக்கினாள். ஏன் இப்படி காரணமே இன்றி கோபம் கொள்கிறாள் என எங்களுக்கு புரியவில்லை.

“என்ன ஜெயம்மா இப்படி கோபப்படுற….? அம்மா ஏதாவது தப்பா பேசியிருந்தா மன்னிச்சிருத்தா….” என்றபடி ஆச்சி மௌனித்தாள்.

அம்மாவும் மறுமொழி பேச விரும்பாதவளாய் அமைதி காத்தாள். இதற்கிடையில் கீழே மருந்துக்கள் வாங்க சென்ற அப்பாவும் வந்துவிட்டார்.

அவருக்கு இங்கு நடந்த களோபரங்கள் எதுவும் தெரியவில்லை. ஆதலால் இயல்பாக ஆரம்பித்தார்…”யத்த…..இவுரு இங்க நின்னது நிக்க நம்மள தங்க சொல்லிட்டாரு நாமளும் எதுவும் எடுத்துட்டு வரல அதனால இப்ப நீங்க நாம வந்த காரிலே திரும்ப ஊருக்கு போயி தேவையான ஜாமான்களை எடுத்துட்டு வாரீங்களா…?” எனக்கேட்டார்.

“அது இல்லய்யா நான் இங்க இருந்தாத்தான் அவளுக்கு எல்லாத்துக்கும் சரியா இருக்கும். அதனால நீங்க பேரப்புள்ளைய போயே எடுத்துட்டு வரச் சொல்லுங்க…..”

” என்னப்பா நீங்க பேசுறீங்க அம்மா இங்க இருக்கட்டும்……அவனோ நீங்களோ போயிட்டு வாங்க….” என்றாள் அம்மா.

நானே முந்திக்கொண்டு “யப்பா நானே போறேன். எனக்கும் வீட்டுக்கு போய் ரெஸ்ட் எடுக்கனும் போல இருக்கு. துணிமணிகளையும் வேற தேவையான ஜாமானையும் யாரு கிட்டேயாவது கொடுத்து அனுப்புறேன்….”

“யாருகிட்டேயாவதுன்னா யாருகிட்ட கொடுத்து அனுப்புவ…?”-அப்பா.

“தாத்தாகிட்ட வேணுன்னா கொடுத்து அனுப்பு”-ஆச்சி.

“யத்த நீங்க வேற…? மாமாவ அலையவச்சிக்கிட்டு….. அதெல்லாம் வேண்டாம். மக்களே நீ ஜாமான்களை எடுத்து வேலைக்கார அக்காகிட்ட கொடுத்து அனுப்பு….” என யோசனை சொன்னார்.

இப்படியே நாங்கள் பேசிக்கொண்டிருக்கும் போது மருத்துவர் பார்வையிட அறைக்கு வந்தார்.

“என்ன….? அக்கா என்ன சொல்றாங்க……?” என உரிமையாக கேட்டபடி அறைக்குள் நுழைந்தார்.

“நீங்கதான் சொல்லனும் நான் எப்படி இருக்கேன்னு….”-அம்மா.

“உங்களுக்கென்ன ஜம்முன்னு இருக்கீங்க…. பையன் வேற பக்கத்துல இருக்காப்பல வேற என்ன வேணும் உங்களுக்கு…? ரூம்மெல்லாம் எப்படி இருக்கு….? ஒண்ணுமே சொல்ல மாட்டேங்கிறீங்க….?”-மருத்துவர்.

“ரூம்மெல்லாம் நல்லாயிருக்கு டாக்டர்….. எனக்குத்தான் இன்னிக்கு கொஞ்சம் ஞாபக மறதியாவே இருக்குற மாதிரி இருக்கு….” என சொன்னாள்.

“கொஞ்சம் ரெஸ்ட் எடுங்க எல்லாம் சரியாப் போகும். இன்னைக்கு ஒரு எக்ஸ்ரேவும்……பிளெட் டிஸ்டும் எடுத்திடுவோம். நான் மத்ததை சாயிங்காலம் வந்து பாக்கிறேன்…..” என்றபடி யாரும் கவனிக்காத வண்ணம் எனக்கு ஏதோ ஜாடை சொல்லியவாறு அறையைவிட்டு வெளியேறினார்.

அவர் வெளியேறியதும் நான் கேண்டின் சென்று வருவதாய் சொல்லிவிட்டு அவரை பின் தொடர்ந்தேன். சற்று நிதானித்தவரை நெருங்கினேன் “டாக்டர் அம்மா இப்ப திடீரென்னு ஏதோ ஞாபக மறதி வர்றதா சொல்றாங்களே…..அதனால ஏதும் பிரச்சனையா…?”

“she is at her last days…….அந்த கேன்சர் செல்ஸோட தாக்கம் இப்ப

அவங்க மூளை பகுதிக்கு பரவ ஆரம்பிச்சிடுச்சு…..at any moment the system may collapse…..sorryப்பா…” என்றபடி என் தோள் தட்டி என்னை கடந்து சென்றுவிட்டார். இது போன்ற வார்த்தைகளுக்கு நான் பழக்கப்பட்டிருந்தாலும் எனக்குள் ஒரு தாங்கொண்ணா வலி அப்போது ஏற்பட்டது. இது ஒருவகையான சித்திரவதையாக எனக்கு இருந்தது. ஒவ்வொரு நாளையும் தாயின் மரண தேதியாகவே எண்ணி எதிர் கொள்ளவது துயரத்தின் உச்சம்.

நான் நொறுங்கி போய் அறைக்குள் நுழைந்தேன். யாருடனும் எதுவும் அப்போது பேசத் தோன்றவில்லை. நான் ஊருக்கு கிளம்புவதாய் மட்டும் அப்போது அவர்களிடம் சொன்னேன்.

“அம்மாவை விட்டிட்டு போறியா….யாரையாவது ஜாமான்களை எடுத்திட்டு வரச் சொல்லு நீ அம்மா கூட இருடா…..நீ இருந்தா நான் கொஞ்சம் தைரியமா இருப்பேன்…..” என தன் கடைசி ஆசையை என்னிடம் சொன்னாள்.

ஏதோ ஒரு பிடிவாதத்தோடு அவளுக்கு ஆறுதல் சொல்லிவிட்டு அங்கிருந்து கிளம்பினேன்……

...........தொடரும்.

என் தேவதையின் சரிதை......9

2011-06-01T08:50:00.000-07:00

இது ஒரு தொடர் பதிவு....

விடுமுறைகள் முடிந்து கல்லூரி துவங்கும் நாளும் வந்தது…..எனக்கோ என் அம்மாவை விட்டு பிரிய மனமில்லை. நான் எடுத்த முடிவுகளை சொல்லவும் தைரியமில்லை. அப்போது அவள் தான் என்னைத் தேற்றி மீண்டும் கல்லூரிக்குச் செல்ல வைத்தாள். தாயின் காவலுக்கு காலனை அமர்த்திவிட்டு

கல்லூரிக்குச் சென்றேன்.

கண்களில் கனவுகளை தேக்கி வைத்தபடி ஆசையும், படபடப்புமாய் நான் கால் பதித்த அதே கல்லூரிச்சாலை இப்போது எனக்கு சிறைச்சாலையாக காட்சியளித்தது. என் தாயின் கடைசி நாட்களில் கூட அவளுடன் இருக்க முடியாமல் போகிறதே என்ற எண்ணம் என்னை மேலும் வதைத்தது. என் உடல்தான் அங்கு சிறைபட்டு கிடந்ததே ஒழிய என் மனமோ என் தாயை தான் சுற்றிக்கொண்டே இருந்தது. வீட்டிலிருந்து போன் வரும் ஒவ்வொரு முறையும் நான் செத்து செத்தே பிழைத்தேன்.

என்னால் எதிலும் அப்போது கவனம் செலுத்த முடியவில்லை. என் நிலையறிந்த நண்பர்களும் என்னை முடிந்தவரை தேற்றவே செய்தனர். ஆனாலும் என்னால் அங்கு இருக்க முடியவில்லை. வாரத்தின் இறுதி நாட்களுக்காக வாரம் முழுக்க காத்திருக்க துவங்கினேன்…..

அப்படித்தான் ஒரு வாரத்தின் இறுதிநாளில் கல்லூரியிலிருந்து வீட்டிற்கு கிளம்பி சென்றேன். மீண்டும் கல்லூரிக்கு திரும்புவதில்லை என்னும் உறுதியுடன். எதையாவது சொல்லி வீட்டிலே இருந்துவிட வேண்டும் என வீட்டிற்குச் சென்றேன். ஆனால் அங்கோ நான் எதுவும் சொல்ல வேண்டிய தேவையே இல்லாத ஒரு சூழல் ஏற்பட்டிருந்தது.

ஆம்! என் தாய் மிகவும் பலகீனமாய் மாறியிருந்தாள். அவளை வீட்டில் வைத்து கவனிக்க முடியாத அளவுக்கு அவளது உடல் நிலை மாறியிருந்தது. அவளை மதுரைக்கு அலைய வைக்க வேண்டாம் என மருத்துவர் கூறியதால் எங்கள் ஊரில் உள்ள கிருத்தவ கன்னிமார்களின் சேவையில் நடைபெற்று வரும் மருத்துவமனை ஒன்றில் அவளை அட்மிட் செய்தோம். அங்கிருந்த கன்னிமார்களுக்கும் என் அன்னைக்கும் ஏற்கனவே நல்ல சினேகம் உண்டு. அவளின்பால் அவர்களுக்கு எப்போதும் ஒரு தனிக் கருணை உண்டு. அதுமட்டுமின்றி என் அம்மாவிற்கு மருத்துவ ஆலோசனைகள் சொல்லி வந்த டாக்டர் சரவணன் அவர்களும் மதுரையிலிருந்து வாரமொருமுறை எங்கள் ஊருக்கே வந்து என் அம்மாவை பார்த்துச் செல்வதாகவும் உறுதியளித்திருந்தார்.

என் அம்மாவிற்கு கால்களில் நீர்கோர்க்க ஆரம்பித்தது. கால்கள் வீங்கியதால் எழுந்து நிற்கவே அவளுக்கு முடியாமல் போனது. கழிவறையில் கூட ஒருவர் துணைக்கு நிற்க வேண்டிய அவலத்திற்கு ஆளானாள். படுக்கையிலேயே கிடந்ததால் BED SOAR எனச் சொல்லப்படும் முதுகுப் புண்களும் வந்து அவளை வதைத்தது. படுக்கவும் முடியாமல்….எழுந்து நடக்கவும் முடியாமல் அவள் அனுபவத்தை வாதைகள் துயரத்தின் உச்சம். நானும் என் பாட்டியும் தான் அவளுக்கான துணைகளாக இருந்தோம். ஒருவர் மாற்றி ஒருவராக அவளைப் பார்த்துக்கொண்டு மருத்துவமனையும் வீடுமாக எங்கள் வாழ்க்கை பயணம் மாறிப்போனது.

அப்படி ஒரு கடுமையான சூழலையும் என் தாய் மிகத் தைரியமாகவே எதிர்கொண்டாள். அவள் ஒருபோதும் அதை தன் வாழ்வின் கடைசி நாட்களாக எண்ணியதேயில்லை. தான் எப்படியும் குணமாகி மீண்டும் வேலைக்கு செல்வோம் என அவள் உறுதியாக நம்பினாள். அந்த நம்பிக்கைக்கு காரணம் அவளது தீவிர கடவுள் பக்தியே ஆகும். ஆம்! அவள் தன்னைவிட அதிகமாக கிருத்துவ மதத்தையும் அதன் கடவுளரையும் உளமார நம்பினாள். தன் வாதைகளிலிருந்து தன்னை இயேசு கிறுஸ்து விடுவிப்பார் என உறுதியாய் இருந்தாள். அவளது அந்த ஆழமான நம்பிக்கையை வைத்து ஆதாயம் தேட ஒரு கூட்டமும் அடிக்கடி அவளை பார்க்க வந்து போனது. செபம் என்ற பெயரில் அவர்கள் அடித்த கொட்டமும் ஒவ்வொரு முறையும் என்னை இரத்தம் கொதிக்க வைத்தது. எரிகிற வீட்டில் பிடுங்கிய வரை இலாபம் என்பது போல் இருந்தது அவர்களது செயல்பாடுகள். ஆனால் நான் என் தாயின் பொருட்டு அதை சகித்துக் கொண்டேன்.

என் தாயின் நிலையும், எனது இயலாமையும் ஒரு சேர என்னை மனச்சிதைவுக்குள்ளாக்கியது. என்னால் எல்லாவற்றையும் பார்த்துக்கொண்டும், சகித்துக்கொண்டும் இயல்பாக நடமாட முடியவில்லை. அதனால் நான் மீண்டும் கல்லூரிக்குச் செல்ல முடிவெடுத்தேன்.

நான் கல்லூரிக்கு செல்வதாய் என் அம்மாவிடம் சொல்லிய போது அவளால் என்னை தடுத்து நிறுத்தவும் முடியவில்லை, வழி அனுப்பவும் அவளுக்கு மனமில்லை. ஆனாலும் நான் பிடிவாதமாக கல்லூரிக்கு கிளம்பிச் சென்றேன். கல்லூரிக்கு வந்து விட்டாலும் என்னால் இயல்பாக இருக்க முடியவில்லை. பெரும்பாலும் ஏதாவது உடல் உபாதையை காரணம் காட்டி விடுதியிலேயே தங்க ஆரம்பித்தேன். அப்படி விடுதியில் தனிமையில் இருக்கும் நாட்களில் பெரும்பாலும் மதுவிலும், சிகரெட்டிலுமே என் பொழுதுகளை கழிக்க துவங்கினேன். என் நிலையறிந்து என் நண்பர்களும் என்னோடு சேர்ந்து கொண்டார்கள். படிப்பில் நாட்டம் இன்றி சுற்றத் துவங்கினேன்.

ஒருநாள் காலையில் திடீரென்று என் வீட்டிலிருந்து எனக்கு அழைப்பு வந்தது. நான் பதறியடித்தபடி போனால் அங்கு என் அம்மாவின் குரல்….

“என்னடா எப்படி இருக்க…?”

“அம்மா…..எப்படிம்மா இருக்கீங்க…?”

“நீ நல்லாயிருக்கியாப்பா…. ?எனக்கென்னடா இயேசப்பா கிருபையில நான் நல்லா ஆயிட்டேன் தெரியுமா? இப்ப எனக்கு எந்த நோயும் இல்ல….” அவள் நம்பிக்கையோடு பேசிக்கொண்டே போனாள். என்னால் என் காதுகளை நம்பவே முடியவில்லை. அத்தனை உற்சாகமான அவளது குரலைக் கேட்டு பலநாட்கள் ஆகியிருந்ததால் நான் மகிழ்ச்சியில் உறைந்தே போனேன்.

“என்னடா சத்தத்தையே காணோம்…?”

”எப்பம்மா ஆஸ்பிட்டல்ல இருந்து வீட்டுக்கு வந்தீங்க….?”

“நான் நேத்து சாயிங்காலமே டிஸ்சார்ஜ் அயிட்டேண்டா….நீதான் வரவே மாட்டைக்க….உனக்கு அம்மாவ பாக்கணும்ன்னு தோணலையா….?”

அந்தக் கேள்வியால் நான் உடைந்து விட்டேன். என்னையும் மீறி என் கண்களில் நீர் வழியத்துவங்கியது. நான் அதை அவள் அறியாத வண்ணம் என் குரலை திடப்படுத்திக் கொண்டு….”எம்மா வர்ற செப்டம்பர் 5ஆம் தேதியில இருந்து எனக்கு ஓனம் ஹாலிடேஸ் விடுறாங்க நான் அப்ப வாரேன்மா….”

“சரிப்பா….கைல செலவுக்கு காசு வச்சிருக்கியா இல்ல போட்டுவிடவா….?”

“வேண்டாம்மா…..என்கிட்ட இருக்கு. நான் வந்திருவேன்ம்மா….”

“சரிடா….உடம்ப பாத்துக்கோ பத்திரமா வா….” அவள் போனை துண்டித்தாலும் எனக்குள் சொல்லொன்னா உற்சாகம் தொற்றிக் கொண்டது. எனது அத்துணை கவலைகளையும் அவளது குரல் துடைத்து விட்டிருந்தது. உற்சாகமாக செப்டம்பர் 5ஆம் தேதிக்காக காத்திருக்க துவங்கினேன்.

...........தொடரும்.

என் தேவதையின் சரிதை.....8

2011-05-30T17:50:00.000-07:00

இது ஒரு தொடர் பதிவு..............

வாசகர்களே…..! எதையோ சொல்ல ஆரம்பித்து எங்கெங்கோ எனது பழைய நினைவுகளுக்குள் உங்களை அழைத்து சென்றுவிட்டேன். நமது பழைய இனிய நினைவுகளை கொண்டு வலிமிகுந்த தருணங்களில் ஆறுதல் தேடிக் கொள்வது மனித இயல்புகளில் ஒன்று. மனிதனின் அதிசயிக்க தக்க குணாதிசயங்களில் இதுவும் ஒன்று. சரி! மீண்டும் என் வாழ்வின் வலிநிறைந்த அத்தியாயங்களுக்குள் செல்வோம்…..

அவள் எங்களுடன் இருக்கப் போகும் ஒவ்வொரு கணமும் அவளுக்கானதாய் நான் மாற்றத் துடித்தேன். முதலில் என் அம்மாவிற்கு அவளது நோய் கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் குணமாகி வருவதாய் ஒரு எண்ணத்தை உருவாக்க வேண்டியிருந்தது. ஏனென்றால் நோயை காட்டிலும் அதன் மூலம் ஏற்படும் சுயபட்சாதாபமே நம்மை அதிகம் வதைக்கும். அதனால் நான் அவளிடம் முடிந்தவரை இயல்பாகவே பழகினேன்.

இதற்கு எனக்கு பெரிதும் உதவியது என் அம்மாவிற்கு சிகிச்சை அளித்து வந்த மருத்துவர் சரவணன் அவர்கள். ஏதோ எங்கள் குடும்பத்தில் ஒருவரைப் போலவே அவர் அந்த நாட்களில் இருந்தார். எந்த இரவிலும் அவரிடம் தயக்கமின்றி பேசும் உரிமை எனக்கு அளித்திருந்தார். என் நிலை உணர்ந்து தைரியமும் அளித்தார். மருத்துவமே வர்த்தகமயமாகிப் போன இந்தக் காலத்தில் மனித நேயத்தின் எச்சங்களாக இவர் போன்ற மனிதர்கள் இருப்பதால் தான் பூமியின் ஈரம் இன்னும் காயாமல் இருக்கிறது போலும்.

எங்கள் வீட்டின் வழக்கங்கள் எல்லாம் முற்றிலும் மாறிப்போயிருந்தது. யாராவது ஒருவர் என் தாயுடன் எப்போதுமே இருக்க வேண்டிய சூழல் ஏற்பட்டிருந்தது. அவள் தனது அடிப்படை தேவைகளுக்கு கூட யாரையாவது

எதிர்பார்த்தே செய்யும் நிலைக்கு ஆளாகியிருந்தாள். வார்த்தைகளில் எளிதாக சொல்லிவிட்டேன் ஆனால் அவளுக்கோ அப்படி ஒருவரை அண்டி வாழ்வது துயரத்தின் உச்சமாக இருந்தது. எங்கள் குடும்பத்தின் வேராக எங்களை தாங்கி நின்றவள் அவள். இப்போதோ எழுந்து அமரவோ, நடந்து செல்லவோ முடியாதபடி காய்ந்த சருகாய் கட்டிலில் சுருண்டு இருந்தாள். அவளது அந்தக் கோலமே எங்கள் இயல்புகளை குலைக்க போதுமானதாய் இருந்தது.

எங்கள் குடும்ப பொருளாதாரத்தின் அடிப்படையே என் தாயின் வருமானத்தை பெருமளவு நம்பியிருந்தது. என் தந்தை அரசு பள்ளியில் ஆசிரியராய் பணியாற்றி வந்தாலும் அவரது வருமானத்தை வைத்து மட்டுமே எங்கள் குடும்பத்தின் அன்றாட தேவைகளை எதிர்கொள்ள முடியாதிருந்தது. அதற்கு நாங்கள் பழகிவிட்டிருந்த வாழ்க்கை முறையும் ஒரு மிகப்பெரிய காரணம். இப்போதோ என் தாயும் படுத்த படுக்கையாகிவிட்டாள். மருத்துவ செலவினங்களோ எங்கள் குடும்பத்தின் தனரேகையை கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் மறைய செய்து கடன்ரேகைகளாக மாற்றிவிட்டிருந்தது.

அப்போது எனக்குள் ஒரு தீர்மானம் செய்து கொண்டேன் நான் என் கல்லூரிப் படிப்பை பாதியிலேயே நிறுத்திவிடுவது என்று. ஆனால் எனது தீர்மானத்தை என் அம்மாவிடமோ அல்லது வீட்டில் உள்ளவர்களிடமோ நான் அப்போது வெளிப்படுத்தவில்லை. ஏனென்றால் என் தாயின் மிகப்பெரிய கனவுகளில் ஒன்று என் கல்வி. அதை எதன் பொருட்டும் அவள் சமரசம் செய்து கொண்டதில்லை. ஒருமுறை தனது மருத்துவ செலவினங்களுக்காக வாங்கிய கடனில் என் கல்லூரி கட்டணத்தை கட்டியிருந்தாள். அப்படிப்பட்டவளிடம் நான் என் தீர்மானத்தை சொன்னால் வேறு நோயே தேவையில்லை அவளை கொன்றுவிட.

இப்படி பல விஷயங்களை எனக்குள் புதைத்து கொண்டு அவள் முன் இயல்பாக இருப்பது போல் நடிக்க துவங்கினேன். உலகில் எந்தப் பிள்ளையும் ஏற்க கூடாத பாத்திரமது. அழுகையை கூட சிரிப்பால் மறைக்க வேண்டிய துரதிஷ்டசாலியாய் ஆகிப்போனேன். வலிக்க வலிக்க ஒரு வாழ்க்கை வாழ ஆரம்பித்தேன். என்னை சுற்றி இருந்தவர்கள் யாரிடமும் எதுவும் சொல்ல முடியாமல் தவித்து வந்தேன். அப்படி எல்லா வகையிலும் மனப்புழுக்கத்தால் வாடிய எனக்கு ஒரு ஆறுதலும் இருந்தது அது என் காதல்!

ஆம்! நானும் ஒரு பெண்ணும் காதலித்து வந்தோம். அவள் என் அக்காவின் தோழி. முதலில் இந்த இடத்தில் என் அக்காவை உங்களுக்கு அறிமுகம் செய்து விடுகிறேன். அவள் பெயர் பிரவீணா. என் தந்தையின் அண்ணன் மகள். கூட்டப்புளி என்னும் எங்கள் கடலோர கிராமத்தில் பள்ளிப்படிப்பை முடித்துவிட்டு தூத்துக்குடியில் எங்கள் வீட்டில் தங்கி கல்லூரியில் படித்து வந்தாள். என்னைவிட இரண்டு வயது மூத்தவள்.

அவளுடைய கல்லூரித் தோழி ஒருத்திதான் என் காதலி. என் அக்காவை வைத்து அறிமுகமானாள். எனக்கும் நல்ல தோழியாகவே. ஆனால் எங்கள் நட்பு மெல்லமெல்ல அடுத்த படி நிலையை எட்டத் துவங்கியது. அதற்கு தொலைப்பேசி பேரூதவியாக இருந்தது. பதின்ம பருவத்தில் காதலிப்பதே சுகம்! அதிலும் நாம் காதலிக்கப்படுவோமேயானால் அது பரமானந்தம்!

அந்தப் பரமானந்ததிற்கு ஜாதி,மதம்,வயது எதுவும் தடைபோட்டு விட முடியாது. எத்தகைய சமூக அடிப்படைகளையும் தூக்கியெறியும் வல்லமை அதற்கு உண்டு. ஆம்! எங்கள் காதலுக்கும் அது இருந்தது. வாழ்வின் அழகான நாட்கள் அவை. எனக்கான ஒரு உலகத்தை நான் சிருஷ்டித்துக் கொண்டு வாழ்ந்த அற்புதமான காலம் அது.

எனக்கு பல பெண் தோழிகள் உண்டென்பது என் அம்மாவிற்கு தெரியும். நான் அவர்களுடன் இயல்பாக பழகுவதற்கு என் அம்மா தான் முக்கிய காரணம். ஏனென்றால் நான் அவளிடம் இருந்து தான் பாலின பேதங்களை கற்றதும்….கடந்ததும். அதனால் அவள் எங்களது நட்பை சந்தேகிக்கவில்லை. அவளது என்மீதான அந்த திடமான நம்பிக்கையே அவளிடம் என் காதல் கதையை மறைக்க செய்தது. அதுவரை எல்லாவற்றையும் மிக எளிதாக பகிர்ந்து கொள்ள முடிந்த என்னால் என் காதலியை ஒரு தோழியாக மட்டுமே என் அம்மாவிடம் அறிமுகம் செய்ய முடிந்தது….. விந்தையல்ல…..யதார்த்தமே!

எனக்கு ”சரி”க்கும் “தவறு”க்குமான எளிய வித்தியாசங்களை இனம் கண்டுக்கொள்ள கற்றுக்கொடுத்ததே அவள் தான். என்னால் அவளிடம் வெளிப்படையாக பகிர்ந்து கொள்ள முடிந்த எந்தவொரு செய்கையையும் ”சரியானவை”யே என்றும் பகிர்ந்து கொள்ள தயக்கம் ஏற்படுத்தும் எல்லாம் ”தவறானவை”யே என்றும் போதித்திருந்தாள். நானும் அதையே அளவுகோளாய் கொண்டு எனது சரிகளை அவளிடத்திலும் தவறுகளை என் அந்தரங்கத்திடமும் அடைகாக்க துவங்கினேன். ஆம்! என் அந்தரங்கத்தின் முதல் அறையை என் காதலுக்காக ஒதுக்கிக் கொடுத்தேன்.

என் காதலை நாளொரு மேனியும், பொழுதொரு வண்ணமும் காதலித்து வளர்த்தேன். ஏதோ உலகையே வென்ற மிதப்பில் நடமாடத் துவங்கினேன். காதல் என்பதை இன்பத்தின் மறுபெயராய் எண்ணி காலத்தை என் காதலுக்காக கறைக்க துவங்கினேன். காதலை கொஞ்சம் அதிகமாகவே கொண்டாடி விட்டேன் போலும். இயற்கைக்கு மட்டுமல்ல காதலிலும் நிலையாமையே நிரந்திரமானது என்பதை காலம் சொல்லி கொடுக்க தொடங்கியது…..

கூடிக் கொண்டாடிய காதல் பொழுதுகளை கண்ணீருக்கு தாரை வார்க்க வேண்டி வரும் என எந்தக் கனவுகளும் என்னிடம் அப்போது ஆரூடம் சொல்லி இருக்கவில்லை. ஆனால் சொல்லப்படாத ஆரூடங்கள் தான் எப்போதும் பலித்தே போகும். எனக்கும் அப்படித்தான் ஆகிப்போனது. நான் காதல் மொழி பேசி கனிந்து உருக வேண்டிய கணங்களை என் தாயின் நிலை சொல்லியும்….எனக்கு நானே ஈசிக் கொண்ட அரிதாரத்தைப் பற்றிச் சொல்லியும் கறைக்கவே சரியாக இருந்தது. என் தாயின் கடைசி நாட்களில் எனக்கிருந்த ஒரே ஆறுதலாய் என் காதல் மாறிப்போனது.

நான் உடையும் போது என்னை தேற்றி எழச்செய்தாள். நான் உருகும் போது என்னை உறுதி கொள்ள செய்தாள். நம்பிக்கையால் காதல் கொடுத்தாள். எல்லாம் முடிந்து போகப்போகிறது என நான் எண்ணிய போது "தான்" இருப்பதாய் சொல்லி நிழல் கொடுத்து நின்றாள். தலை கொள்ளும் வெள்ளத்தில் தோள் கொடுத்து நீந்தச் செய்தாள்…..நீந்தத்துவங்கினேன்.

...............தொடரும்.